Ҳақиқий гўзаллик инсоннинг ташқи кўринишида эмас, балки унинг қалбидадир

Ҳақиқий гўзаллик инсоннинг ташқи кўринишида эмас, балки унинг қалбидадир
Ҳақиқий гўзаллик инсоннинг ташқи кўринишида эмас, балки унинг қалбидадир


Эндигина кўзи ёриган она ўзига келар-келмас атрофдагиларга жавдираб: "Болажонимни кўрсатинг”, дея илтимос қилди. Чунки у оналик бахтидан сармаст эди. Тўққиз ой қорнида эҳтиётлаб кўтариб юргани – вужудининг бир парчасини тезроқ кўришни истарди. Йўргакланган чақалоқни қучоғига қўйишди. У гўдакнинг юзини аста очиб қаради. Қаради-ю, ранги оқариб кетди. Юзида бироз аввалги бахтиёрликдан асар ҳам қолмаганди. Она ва болани кузатиб турган шифокор индамай хонадан чиқиб кетди. Чунки... чақалоқнинг қулоқлари йўқ эди.
Ўтказилган тиббий текширувлар натижасида боланинг эшитиш қобилияти нуқсонсиз экани, фақатгина қулоқ супрасисиз туғилгани малум бўлди. Орадан йиллар ўтди, болакай улғайиб, мактабга чиқди. У дарсларни жуда яхши ўзлаштирар, фақат ало баҳоларга ўқир, ўртоқлари ҳам уни ҳурмат қилишарди. Аммо кимдир ачиниб, кимдир унинг муваффақиятларини кўролмай базан орқаворотдан, базан эса юзига нуқсонли эканини айтишар, бу гапдан бола жуда, ўксинарди. Шу сабабли ҳам одамларга қўшила олмасди, доимо ўзини олиб қочарди. У тақдирнинг берган "туҳфа”сига сабр-бардош билан улғайса-да, юзида кулгу кўринмас, доимо маҳзун юрарди.

Ўғлига ҳар қараганда юрак-бағри эзилиб кетадиган ота-онаси унга: "Мундоқ одамларга қўшилсанг-чи, сен ҳам ўйнаб-кулсанг-чи ахир”, деб ёлворишар, аммо айни вақтда дардларига яна дард қўшиларди. Бир куни дадаси умид билан болани машҳур бир шифокор ҳузурига олиб борди ва ўғлини бу ҳолатдан қутқариш учун бирор чора топишини сўради. Шифокор агар бир жуфт қулоқ топилса, амалиёт орқали бу муаммони ҳал қилиш мумкинлигини айтди. Юраклари дарддан эзилиб кетган ота-онада умид учқуни пайдо бўлиб, ҳар томонга бош уриб кўришди. Аммо ким ҳам ўзининг қулоқларини фидо қилгиси келади, дейсиз. Чет элларда бор, деб эшитишди, лекин унинг нархини умр бўйи ишлаб ҳам тўлай олмасдилар. Шундай бўлса ҳам ота-она икки йил давомида бутун куч-ғайратларини шу ишга сарфлашди.
Ва ниҳоят бир куни дадаси унга: "Операцияга тайёргарлик кўр ўғлим, сенга қулоқларини берадиган бир кишини топдик, фақат унутма, бу инсоннинг кимлиги сир”, деди. Амалиёт пойтахтдаги клиникалардан бирида муваффақиятли ниҳояланди.
Бола тамоман янги инсонга айланган эди. Ташқи кўриниши билан бирга руҳияти ҳам ўзгарган йигитча мактабни ало баҳоларга битирди, жамиятда ўзининг муносиб ўрнига эга бўлди, жуда катта ютуқларга эришди. Университетни тугатиб, дипломат бўлди, уйланди, бола-чақа орттирди. Бир куни у, отасининг ҳоли-жонига қўймай сўради:
– Дадажон, менга бу қадар яхшилик қилган инсон ким ўзи? Гарчи, яхшилигини бутун умримни бағишлаб ҳам қайтаролмасам-да, уни бир кўрсам, миннатдорлик билдирсам...
Отаси эса унга: "Албатта, у одамни яхшилигини ҳеч қачон қайтаролмайсан, аммо биз келишганмиз, бу сир сақланиши керак, бир кун вақти келиб билиб оларсан”, деди.
Йиллар ўтиб, ота-онасининг сочига оқ тушди. Кексайишди. Уни оқ ювиб, оқ тараб вояга етказган, кеча-кундуз унинг ҳақига дуолар қилиб ўтирадиган онасининг умр сармояси тугаб, бу дунё­ни тарк этди. Жанозадан аввал отаси йигитни онаси ётган хонага чақирди ва майитнинг кумушдек товланаётган оқ сочларини аста кўтарди. Йигит турган жойида қотиб қолди – онасининг қулоқлари йўқ эди. "Жафокаш онанг бу ишидан ҳеч қачон пушаймон бўлмади, аксинча, жуда бахтиёр яшади”, – дея шивирлади отаси, – Ҳеч ким онангнинг гўзаллигида ҳеч қандай нуқсон, камчилик сезмади. Ҳақиқий гўзаллик инсоннинг ташқи кўринишида эмас, балки унинг қалбидадир! Она шундай улуғ зотки, умрининг ҳар лаҳзасини, қалб қўрини, меҳри-муҳабббатини фарзандига фидо этиб, шундан бахту саодат топади”. 

Ажрашишдан воз кeчтирган сўз

Сўнгги пайтлар у аёли билан ҳеч яхши чиқишолмасди. Уйда ҳар куни арзимаган сабаблар билан тортишув бўларди. Булардан безор бўлган эр ажрашишни истарди. Оиладаги нотинчлик туфайли қудаларнинг ҳам орасига совуқчилик тушганди....

«АЁЛЛАР САЛТАНАТИ»НИ БОШЛАБ БЕРГАН КЎСЕМ СУЛТОН

Кўсем султон (1590–1651) Усмонийлар сулоласи султони Аҳмад I нинг биринчи ёки иккинчи хотини ҳамда султонлар Мурод IV ва Иброҳим I нинг онаси. Ўғиллари ҳукмронлик ҳилган даврда волида султон мартабасини эгаллаб, Усмонийлар империясисдаги энг нуфузли аёллардан бири саналган ва «Аёллар салтанати» деб аталадиган даврни бошлаб берган. Бу даврда...

ВЬЕТНАМ

Вьетнамдаги урушдан кейин уйига қайтадиган бир аскар Сан Францискодан қўнғироқ қилди: - Она, дада, уйга қайтаяпман, аммо сиздан бир нарсани илтимос қилмоқчиман. Ёнимда бир дўстимни ҳам олиб бормоқчиман. - Майли ўғлим, келақолсин....

Қайнонам ёмонми ёки мен?!

...

Сени ҳам даданг олиб берсин...

- Сени ҳам даданг олиб берсин... Бу гап кичик Ҳадичага қаттиқ таьсир қилди. Қуръон китоби йўқлиги учун ўртоғини Китобини сўраб турганди....

ОВСИНЛАРИМНИНГ ФАРЗАНДЛАРИГА ОНАМАН

«Боланинг бегонаси бўлмайди, деганлар ҳар доим ҳам ҳақ эмас». Фариданинг миясида бу фикр туғилганига анча бўлди. Тўғри-да, сен уларни ўз фарзандингдек оқ ювиб, оқ тараб, бетоблигида тунларни бедор ўтказиб, ота-оналар мажлисида улар учун аччиқ гапларни эшитиб қийналсангу, улар бўлса… Оила қургач, келин тилни ширин қилиб, қайнонасининг дуосини олса,...

Жума куни масжиддаги кутилмаган ҳолат.

Ўғлим энди 5 ёшни қарши олди. Аммо илм ўрганишга чанқоғи сероб. Намоз ўқишни севади... "Мени ҳам масжидга олиб боринг", деди жума куни тонгда. Жуда ҳам севиндим. Боламга севгим ҳар қачонгидан ошди. Пешинга яқин йўлга, масжидга отландик. Ўғлимни елкамга ортиб, йўлда Саодат асрига оид ривоятларни айтиб келардим. Масжид дарвозасига яқин қолганимда...

ҚИЁМАТ ҚАРЗ… (Воқеа реал ҳаётдан олинган)

Мозорқишлоқ четидаги қабристонда сукунат ҳукм сурарди. Атрофда зоғ учмас, фақат дўмпайган қабрлардан бирига терс бурилганча элликдан ошган, сочлари пахтадек оқариб, ёшликда кўп ичкилик ичганиданми, икки кўзи ичига тортган, кўзлари остидаги ёнғоқчалари янада катталашган Раҳмон ўтирарди. Қабр атрофи-ю устини бегона ўт босган, йиллаб тозаланмагани...

Мистик ҳикоя: «Еттинчи қаватдаги шарпа»

йиллардан буён бўш еттинчи қаватга кўчиб келган кичик оилага бу жой ёқмади. — Умуман ёқмади! — деди аёл эрига ўтинч билан қараб. — Илтимос, бошқа уй топайлик… — Қўйсанг-чи, ахир унчалик ёмон эмас-ку! — гапига ўзи ҳам ишонмаган йигит хотинини овутишга уринди. — Атиги бир-неча ой, холос. Кейин кетамиз....

ОДАМ ҚИЁФАСИДАГИ МАҲЛУҚ… (ёхуд гитлерчиларнинг «дўзахи доктори»)

1979 йили Сан-Паулу соҳилларида Волфганг Герхард — 67 ёшли германиялик индамас, камгап муҳожир чўкиб кетди. Қарияни ўша ердаги маҳаллий қабристонга дафн этишди ва тез орада унутилди. Аммо орадан 7 йил ўтиб Герхардга қўшни бўлиб яшаганлар унинг архив материаллардан иборат жилдини топиб олишди. Бу материаллар муаллифи гитлерчилар доктори Йозеф...

Фикр қўшиш