Qabrda xam RASHK qilaman
(Xayotiy hikoya)
Bir yigit dinu diyonatli va go'zal hulqli qizga uylandi. Ikki yosh bahtli xayot kechira boshladi...
Oradan uch yil o'tdi. Ammo taqdir taqozosi bilan Allox taolo farzand bermadi. Qator shifokorlar xuzuriga borishdi. Ohir oqibat tekshiruvlar hulosasiga ko'ra ayol farzand ko'ra olmasligi ma'lum bo'ldi. Bundan habar topgan kuyovning yaqinlari unga oilasi bilan ajrashib, boshqa bir ayol ila xayot kechirishi zarurligini aytishdi.
Ikki o't orasida qolgan yigit onasi va yaqinlariga qat'iyat ila: “Ayolimni tug'maydigan pushtsiz deb o'ylaysizmi? Aslida, xaqiqiy bepushtlik farzand ko'rmaslikda emas, balki er-hotin o'rtasida mustaxkam tuyg'u va pokiza muxabbatning yo'qligidadir. Men undan roziman. U xam mendan rozi. Boshqa bu mavzu xaqida so'z ochmanglar”, dedi. Orada farzand bo'lmasligi ikki yoshning bir-biriga nisbatan mexr-muxabbatning yanada ziyoda bo'lishiga sabab bo'ldi.
Shu zaylda oradan to'qqiz yil o'tdi. Kunlarning birida ayol o'zida ba'zi bir o'zgarishlarni sezdi. Shifokorga murojaat qilishganda, unda og'ir xastalik borligi, uzog'i bilan yana besh yil umri qolganini aytishdi. Ayolning xolati borgan sari og'irlashib borardi. Shifokorlar ayolning turmush o'rtog'iga: “Ayolingiz shifohonada bo'lgani yahshi. Doimo shifokorlar nazoratida bo'ladi deyishdi”. Biroq er bu taklifga rozi bo'lmasdan, tibbiy muolaja uchun kerak bo'ladigan barcha narsani uyda muxayyo qilishini aytdi. Uyida ayolining tibbiy davolanishi uchun zarur bo'lgan barcha narsalarni tayyorladi va bitta xamshirani unga qarashi uchun yolladi.
Yigit ishhonasining raxbari mazkur voqeadan habar topib, unga xar kuni ishga ikki soatga kelib, qolgan vaqtda esa, oilasiga qarashi uchun ruhsat berdi. Er ishdan qaytgandan so'ng ayoliga taom pishirib, unga o'z qo'li bilan edirar, so'ngra uni bag'riga bosib, ko'nlini ko'taradigan narsalar aytib berardi.
Ayoli vafotidan oldin biror kishiga bildirmasdan xamshiraga kichkina quti berib, uni faqatgina olamdan o'tganidan keyingina eriga berishini tayinladi.
Ayolning axvoli og'irlashib, xayotdan ko'z yumdi. Ertasi kuni xamshira kelib, o'ziga topshirilgan omonatni yigitga topshirdi.
Er qutini ochganda uning ichida to'ydan keyin ayoliga xadya qilgan atirning bo'sh idishi, to'y kuni birga tushgan rasmi va sizni Allox uchun yahshi ko'raman deb yozilgan kumush uzuk turardi.
Uning ostida hat bo'lib unda quyidagilar yozilgan edi: “Suyukli mexribon jufti xalolim! Mendan ayrilib qolganizga maxzun bo'lmang. Alloxga qasamki, agar menga ikkinchi marotaba umr berilganida xam xech ikkilanmasdan albatta siz bilan yashashni tanlardim. Lekin siz hoxlaysiz, men xam hoxlayman. Biroq, Allox taolo nimani hoxlasa shu bo'ladi. Suyukli mexribonim! Sizga meni ohirgi aytadigan so'zim, vafotimdan keyin biror solixa ayolga uylaning. Siz vazifangizni a'lo darajada bajardingiz. Umid qilamanki, qiz farzand ko'rsangiz meni ismimni qo'yasiz. Shuni biling-ki, qabrda bo'lsam xam sizni yangi oilangizdan rashk qilaman!...”.