Eng yahshi aka

Bankning yonida katta-qip-qizil o‘ta hashamdor mashina turardi. Uning yonida esa kichkina, yetti–sakkiz yashar bolakay, unga tikilib qolgandi.

Ko‘zlarini katta katta ochib hayajon va havas bilan atrofida aylanib tomosha qilardi.
U xayratdan ko‘zlar chaqnab tikilib qolganidan, ortidan kelgan qimmatbaho elegant kastyum shim kiygan yigitni payqamay qoldi.
— Ha bolakay, mashinam senga yoqib qoldimi?

O‘ta zamonaviy kiyingan, soch soqoli o‘ziga yarashgan, boyvuchcha yigit bo‘lsa kerak, yupungina kiyingan ozg‘ingina bu bolakayga mensimay qaradi..

U bankdan katta pul olib chiqayotgan bo‘lsa kerak, qo‘lida qora keys uni bir qo‘lida aylantirib mashinaning orqa o‘rindig‘iga qo‘ydi. So‘ng esa qo‘lida ikkita buxanka non ushlab olgan bolakayga qarab qo‘ydi:
— Bu mening akamning sovg‘asi, u sehrgar emas, shunchaki eng kuchli bankir, bitta-yu bitta ukasiga eng zo‘r mashinani sovg‘a qiladi-da.
— Mashinangiz juda xam chiroyli va zo‘r ekan. Akangiz xam juda boy ekan, oh, qaniydi men xam.... Bolakay gapini tugata olmadi.
— Shunaqa akang bo‘lishini xohladingmi ? — so‘radi boyvuchcha yigit:

— Yo‘q, men xuddi sizning akangizdek aka bo‘lishni istayman..
Bu javobdan yigitning yuragi uvishib, juda ham g‘arib bo‘lib ketdi, biroz o‘ylanib qoldi.
— Xohlaysanmi, seni aylantirib kelaman?
Bolakay shu qadar sevinib ketdiki, baxtdan sakrardi..
Mashina yo‘lga tushdi..
Qimmatbaho charm qoplangan o‘rindiqlarda ikki xil dunyo — birining ongi shuurida g‘ij-g‘ij boylig-u davlat, ikkinchisining qalbida mehrdaryo muhabbat limmo-lim to‘la ikki inson ketib borardi.
Bolakay shunaqa qimmatbaho mashinada minib ketayotganidan mag‘rurlanganicha, ko‘chadagilarga g‘urur bilan qo‘l siltar ekan, sal narida ko‘ringan ko‘p qavatli uylarni ko‘rib qo‘l silkidi va:
— Aka maylimi mana shu domning pod’ezdi yonigacha meni olib borib qo‘ying, sizdan iltimos , u qo‘shnilariga ham maqtanmoqchi shekilli, deb yigit miyig‘ida kulib, bosh irg‘adi va mashinani bola aytgan pod’ezd yonigacha olib kelib to‘xtatdi..
Shunday qimmatbaho mashina pod’ezd yoniga kelib to‘xtaganini ko‘rib, xamma qo‘shnilar derazalaridan mo‘ralay boshlashdi. Bolakay g‘ayrat bilan eshikdan tushib yigitga o‘girilib qaradi.

– Aka, besh daqiqa meni shu yerda kutib turing, iltimos sizdan.
O‘zi esa shamoldek, pod’ezdga kirib ketdi va ikkinchi qavatga uyiga kirdi.
Xonada esa, besh yashar ukachasi, qanaqadir rasmli kitobchani varaqlab o‘tirardi.
Ukasi tug‘ma oyoq falajligi bilan tug‘ilgandi. U xech qachon yura olmasdi, faqat nogironlar aravachasiga bog‘lanib qolgandi.
Akasi ukasini bir amallab ko‘tarib tashqariga olib tushdi.

«Qara ko‘ryabsanmi Sanjar, qara qanaqa daxshat zo‘r mashina , mana bu akaning akasi ukasiga sovg‘a qilibdi! So‘ng esa go‘yoki qasamyod etayotgandek ishonch bilan ukasiga qaradi:
— Men katta bo‘lsam boy bo‘laman , keyin senga xam xuddi shunday zo‘r mashina sovg‘a qilaman. Keyin uydan magazinga magazindan uyga bemalol borib kelaveramiz! Senga ko‘p o‘yinchoqlar sotib olamiz..
Keyin esa mashinangda Xudoning uyiga borib senning oyoqlaringni tuzalib ketishini so‘raymiz».
Yigit ho‘ngrab yig‘lab yubordi va mashina eshigini ochdi:
— Kutib nima qildik? Mana mening mashinam borku, sizlarni magazinga ham eltib qo‘yadi.. Agar so‘rab surishtirsak, Xudoning oldiga ham yo‘lni topamiz ….