Айрилиқдан қўрқаман!

Сени қалбингда бирдона ўзим эдим,
Гуллар тутиб йўлларингда шайдо эдим.
Ишонмайди хамон кўрган бу кўзим,
Хиёнат илдизлари тушиб янчар қалбим,
Айрилиқдан жоним ёмон қўрқар эдим.

Кимки суйса жондан ёмон куяр экан,
Эрмак билиб орзулардан қочар экан.
Ўзи эмас вақт ханжари юрагин узар экан,
Хиёнатнинг илдизлари тушиб янчар қалбим,
Айрилиқдан жоним ёмон қўрқар эдим.

Ёш бошингда севгинг хам бебошми,
Мен эмас ўша казо қадринга тенгдошми?
Дил розининг қадри битта зеб-у тиллақошми,
Хиёнатнинг илдизлари тушиб янчар қалбим,
Айрилиқдан жоним ёмон қўрқар эдим.

Соғинчимнинг садолари кезар кечалари,
Қолмади излаб сени кирмаган кўчалари,
Куйиб кетсин бегонанинг тутган қўллари,
Хиёнатнинг илдизлари тушиб янчар қалбим,
Айрилиқдан жоним ёмон қўрқар эдим.

Берар балки тақдир дардларимга бир даво,
Тан оламан севишда мен қилдим хато.
Тилайман гулюзим сенга баҳтли вафо,
Шу кунгача шунчалар эзилмагандим,
Айрилиқдан жоним ёмон қўрқар эдим...