Шохрух - Сароб

Бег-боу Тошкент, камина Шох ман,
МаГГок ёки аттаре чуваки.
Билгин, сезгин, керагини топгин,
Оламга боқ, у масала жумбоқ.
Дўл, ёмғир, қор бекорга ёғмайди,
Кузда барглар ўзи тўкилмайди.
Ҳей листен то ме, бу сонг бор гап,
Ҳаёт бу до-ре-ми, аҳ.
Афсонамас ҳаётнинг бўлаги,
Ишонмаса тақдирнинг истаги.
Бор эди бир шодон, бой эди у нодон,
Ота эрка оғли бўлиб юрар эди беғам, омон.
Севган қизи, севган ёри, Зуҳра-Ширини бор эди,
Олам гўзал, ҳаёт гўзал, бойлик-ёшлик ҳамроҳ эди.
15-16 ёш эди улар, фақат ҳавас қилар эди дўстлар.
Алл ригҳт, окай, ошиқлар бахтиёр,
Бут, но, фақат гиёҳванд қўшилди.
Икки ёшни шайтон йўлдан урди,
Гиёҳ қора сиёҳ ҳам қўшилди.
Бег-боу Тошкент, камина Шох ман,
МаГГок ёки аттаре чуваки.
Билгин, сезгин, керагини топгин,
Оламга боқ, у масала жумбоқ.
Дўл, ёмғир, қор бекорга ёғмайди,
Кузда барглар ўзи тўкилмайди.
Том йўқ, бег-боу, бу фазага полёт,
Мактаб, ўқиш, ўқтувчига отвод.
Орзу-ҳавас парча-парча бўлди
Қолди тирик жасад, эрта ўлди
Қиз йигитни таклиф этди ўз хонадонига нодон,
Кайфу-сафо, маю-шароб, эшик тақиллади шу он.
Қиз не қиларин билмай, бош айланган, кўзни очди,
Ўнгга чопди, сўлга чопди, охири эшикни очди.
Кўзни босган эди шира, отасин таниди аранг,
Ота қиз ҳолатин кўрди, ишонмади, боши гаранг.
Мани қизим, йўғе наҳот, ўзга йигит билан ҳайҳот?
Кейин не бўлди сўрама, бундай аҳволга сан тушма.
Ура кетди, уруша кетди, ғазаб қўзғаб ақл кетди,
Йигит қараб туролмади, ортиқ чидай ҳам олмади,
Пичоқни олди беҳосдан, урди, санчди у билмасдан.
Сўнги марта нафас олди ота,
Йигит қўрқиб қочди қалбни сота.
Қочардию қаерга билмайди,
Наҳот энди у ортга қайтмайди?
Энди у қизга содиқ қолмайди,
Афсус вақтни тўхтатиб бўлмайди,
Афсус ўзидан қочиб бўлмайди.
Ё, кўп вақт ўтгани йўқ бу орада,
Йигит топилди, бўлди сўроқда.
Сўроқ-жавоб, биласиз у айбдор,
Ҳаёт-мамот ўтади қамоқда.
Қийинчиликлар энди бошланди,
Гиёҳ, қорасиз оғриқ қийнарди.
Оғриқ кучли аммо сабр-тоқар,
Чидам бир дам, тана майда-майда.
Йигит бу ҳолатда кўп яшай олмади афсус,
У қурбон бўлди қамоқда, бўлди тақдир жосус.
Қиз аллақачон кўчада қолганди отасиз,
Охири берк бу кўчага кирганди нодон қиз.
Йигитлар билан ўралашди у,
Ўғри бўлди, севикли ёр о-ҳу.
Ва дайди ўқдан яраланди-ю,
Тарк этди орзу-умидларни у.
Камина Шохрух, маГГок куйлади,
Огоҳ бўл дўстим, сенга дарс бўлди.
Охир вой бўлмасин, э-воҳ дема,
Ҳаёт гўзал, уни нобуд қилма!