Камолиддин Раҳматов - Кеча

Хо`б ажойиб дам эди ёнимда ёр о`лг`он кеча,
Толеим, бахтим кулиб, дил лолазор о`лг`он кеча.
Шодлигим ко`ксимга сиг`мас бу юрак о`йног`идан,
Фош о`либ пинҳона ишқим, ошкор о`лг`он кеча.
Хо`б ажойиб дам эди ёнимда ёр о`лг`он кеча…
Зулфи ко`ксига тушиб, холини беркитди шошиб,
Дил қуши ҳаддин ошиб қалб беқарор о`лг`он кеча.
Лаъл, ёқутлар сочиб, со`зларда ҳар дамда чо`чиб,
Ҳушим бошимдан учиб, тил ё`г`у бор о`лг`он кеча.
Хо`б ажойиб дам эди ёнимда ёр о`лг`он кеча…
Ошинолик бахтидан, о`з севганимнинг аҳдидан,
Ёр висолин нақдидан дил бег`убор о`лг`он кеча.
Сен шукур қилг`илки, Мирзо, телбалик ҳам энди бас,
Ул ко`нгил аҳдида турмай қоп-қаро о`лг`он кеча.
Хо`б ажойиб дам эди ёнимда ёр о`лг`он кеча,
Бу ажойиб дам эди ёнимда ёр о`лг`он кеча… (х2)