Бир замонлар интернитни билмасди

Бир замонлар интернитни билмасди
Ўзбегимнинг нафис,нозик
аёли...
Кашта тикар,асло гогле кўрмасди.
Телеграмда бўлмас эди
ҳаёли...

Сочларини ювар эди қатиққа
Тик боқмасди кўзларига жуфтини
Ҳаволанмай, кўз-кўзга,ё тортиққа
Сипо кийган, сал кўрсатиб кифтини...

Номаҳрамлар авратларин кўрмаган
Ўйлар эди отасининг шаънини
Очиқ сочиқ беандиша юрмаган
Шараф билган авлодининг
қонини...

Уяли ҳеч телефони бўлмаган
Қатиқ, куви ва ҳакоза....
қўлида
Бошда рўмол лозим кийган, ўлмаган
Садоқат ва иймон бўлган
дилида...

Салонсиз хам гўзал бўлган
ўзлари
Кўз қошларга татировка
тегмаган
Ҳаё билан бўянган гул
юзлари
Бекорларга ҳино,ўсма
экмаган...

Бу каломлар ёқмас балки кимларга
Эслатдим бир ўтмишимиз, қадримиз
Чек қўяйлик калта,култа,
шимларга
Аслида бу хаммамизнинг дардимиз