Bir zamonlar internitni bilmasdi

Bir zamonlar internitni bilmasdi
Oʻzbegimning nafis,nozik
ayoli...
Kashta tikar,aslo gogle koʻrmasdi.
Telegramda boʻlmas edi
hayoli...

Sochlarini yuvar edi qatiqqa
Tik boqmasdi koʻzlariga juftini
Havolanmay, koʻz-koʻzga,yo tortiqqa
Sipo kiygan, sal koʻrsatib kiftini...

Nomahramlar avratlarin koʻrmagan
Oʻylar edi otasining shaʼnini
Ochiq sochiq beandisha yurmagan
Sharaf bilgan avlodining
qonini...

Uyali hech telefoni boʻlmagan
Qatiq, kuvi va hakoza....
qoʻlida
Boshda roʻmol lozim kiygan, oʻlmagan
Sadoqat va iymon boʻlgan
dilida...

Salonsiz xam goʻzal boʻlgan
oʻzlari
Koʻz qoshlarga tatirovka
tegmagan
Hayo bilan boʻyangan gul
yuzlari
Bekorlarga hino,oʻsma
ekmagan...

Bu kalomlar yoqmas balki kimlarga
Eslatdim bir oʻtmishimiz, qadrimiz
Chek qoʻyaylik kalta,kulta,
shimlarga
Aslida bu xammamizning dardimiz