Воҳид Абдулҳаким - Ёмғир

(Бир нафаслик йўл экан икки дунё ораси,
Кўз ўнгимдан ҳеч кетмас кўзларингни қораси.
Куз япроғи сингари хазонларга айландинг,
Қиёматга қолди-ми, энди дийдор чораси)

Юзимга томчилаб ёғарди ёмғир,
Ичимдаги дардим биларди ёмғир. (х2)
Тош қотган юркани ўярди ёмғир.

Шу ёмғир остида абадий қолсам,
Йиғлармисиз, азизам, дунёдан ўтсам. (х2)

Ишонманг бу қадар тириклигимга,
Зулматга зиёдек ёришиб кетсам. (х2)
Эртага қаердан топарсиз мани,
Хокисор тупроққа қоришиб кетсам. (х2)

Бепарво қараманг, куляпти-ку деб,
Гулдек яшаб, гулдек очилиб-сўлсам. (х2)
Ногаҳон эсиб, қайирса шамоллар,
Қоласиз, хазондек тўкилиб кетсам.
(Тўкилиб кетсам, тўкилиб кетсам)

Ишонманг бу қадар менинг умримга,
Шу куним мазмунли этолсангиз, бас. (х2)
Эртанги кунларга аталган меҳриз,
Балки, бу кундан сўнг менга керакмас. (х2)

Юзимга томчилаб ёғарди ёмғир,
Ичимдаги дардим биларди ёмғир.
Тош қотган юркани ўярди ёмғир

Шу ёмғир остида абадий қолсам,
Йиғлармисиз, азизам, дунёдан ўтсам. (х2)