Уммон - Минг афсус

Сен унга ишонма зинҳор,
Унинг севган ёри бор.
Сўзларига илинмагин,
Ёш умрингни қилиб хор.
Сени севаман дейди,
Сенсиз ҳаёт йўқ дейди.
Сен унга ишонма зинҳор,
Қўлларидаги гуллар
Бу шунчаки ёлғон изҳор,
Келади ўнлаб мактублар.
Сени севаман дейди,
Сенсиз ҳаёт йўқ дейди.
Негадир сўзларимга қилмади у парво,
Негадир у билан юрибди боғлар аро.
Негадир қизнинг қўлларида ўша гуллар,
Юзида кулгулар.
Минг афсус, бериб бўлдинг кўнгил,
Минг афсус, юракка сиғмас қил.
Минг афсус, бериб бўлдинг-ку дил,
Минг афсус, юракка сиғмас қил.
Сен унга ишондинг, афсус,
Баҳор ўтиб келди куз,
Кўзларингдаги бу ёшлар
Уни қайтармас, афсус.
Уни севаман дейсан,
Усиз ҳаёт йўқ дейсан.
Кўзларингдан йўқолди нур,
Қани юзингда кулгулар?
Сабр тугадику буткул,
Санга у ҳаводек зарур.
Уни севаман дейсан,
Усиз ҳаёт йўқ дейсан.
Негадир сўзларимга қилмади у парво,
Негадир у билан юрибди боғлар аро.
Негадир қизнинг қўлларида ўша гуллар,
Юзида кулгулар.
Минг афсус, бериб бўлдинг кўнгил,
Минг афсус, юракка сиғмас қил.
Минг афсус, бериб бўлдинг-ку дил,
Минг афсус, юракка сиғмас қил.