Зарина исмли қиз мактуби асосида

Мен опамнинг тақдирини айтиб бермоқчиман. Бу худди қöрқинчли тушга öхшайди. Опам бир йигит биланн бир-бирларини қаттиқ севишарди. Йигит опамни бир зум ҳам ёлғиз қолдиргиси келмасди. Шунчалик севардики, хатто тун-у кун эшигимиз тагидан кетмасди. Мен уни иссиқ кунда ҳам, совуқ тунда ҳам кöп бора уйимиз қаршисида кöрардим. Аммо адам билан
ойим бу ҳақда билиб қолишгач опамга қаттиқ шарт қöйишди: ё у, ё биз... Опам хонасида роса йиғлади öша куни. Бу кöз ёшлар етаклаб келган дардни опамнинг кöзларидан бошқа ҳеч қаерда учртамаганман. Кейин öша йигит билан умуман кöришмай қöйдилар. Аминман, опам энди фақат Худодан адамнинг рози бöлишини сöрайдиган бöлганди. Кöп öтмай бошимизга мусибат тушди. Опам оғир хасталигини билдик. Унда мия
саратони борлигини эшитганимизда уйимизда деярли ҳамма йиғлаганди. Адам опамни кöп докторлага кöрсатдилар. Улар зудлик билан оператсия қилиш лозимлигини айтишарди. Бу орада öша йигит кöп марта телефон қилди. Табиийки, опам унга бу ҳақда айтишимизни умуман хоҳламасдилар. Йигит Москвага кетётганлигини билгач, яна роса йиғладилар. Мен öшанда тушунганман. Инсон öзидан ҳам баттар йöқотишдан қöрқадиган инсонлар бöларкан дунёда. Ҳар ҳолда опамнинг кöзидан (катта эҳтимолки,
қалбидан ҳам) оқаётган кöз ёшлари шундан далолат берарди. Опамга охирги марта у билан кöришиш у-н руҳсат беришди. Öша кеча опам билан бирга чиқдик. Опам у билан ёнма- ён туриб, бир оғиз ҳам гапирмади. У фақат йиғлади. Йигит эса опамни юпатарди: "Мен тезда қайтаман, жоним, йиғлама",- дерди у. Öшанда у опамни сöнгги бор кöриб турганлигини қаердан ҳам биларди. У кетгач опам мени қучоқлаб, қулоғимга шивирлаганида бутун вужудим музлаб кетди. Опам айнан шундай
дедилар: "Нега айнан мен?"... Йигит кетгач опам у билан телефонда ҳам гаплашмади. Эҳтимол қöрққандир. Унга ҳаммасини айтиб юборишдан қöрққандир. Уни оператсия қилишадиган кун ҳам келди. Öша кун кутиш залида öтириб, Худодан опамнинг тирик қолишини сöрадим. Қизил чироқ öчиб, доктор чиққач эса... адамнинг тошдек қотганларию, ойимнинг эзилиб йиғлаганликлари ёдимда қолган халос. Опамни қабрга қöйдик... Анча вақт öтгач, тонгда дастурхон атрофида öтирганимизда öша йигит
Москвадан телефон қилди. Мен жавоб бердим. Унга опам вафот этганлигини айтдим. У гапимни охиригача эшитмасдан гöшакни қöйиб қöйди. Öша куни ярим тунда эшик тақиллади. Адам эшикни очганларида қаршисида öша, опам севган йигит турарди... Унинг кöзларида мен опамнинг кöзларида ҳам кöрмаганим öта кучли алам бор эди. Öша куни илк бора адамнинг йиғлаганларини кöрдим. Эҳтимол кöз ёшлари бир вақтлар уларни мажбуран айирганликлари учун пушаймонликларидандир... Эҳтимол йигитнинг
кöзларида опамнинг юзларини кöргандирлар...