Бир кечалик келин

Тўй жуда чиройли ўтди. Таомлар кўплигидан стол оёқлари синай дерди. Мусиқачию ҳонандалар алмашавериб тўйҳонани қиздирдиларки! Пуллар сочилди. Хамма самимийлик билан баҳт тилади. Гуллар, шарлар, рақслар. Консертга айланиб кетди тўй хам. Хамманинг оғзида тўйнинг хашаматли бўлгани мухокамаси. Куёв уйига боришганда хам рақс, ўйин кулгу давом этди…

Эртасига келин салом хам тугади, совға саломлар тўлиб кетди. Келин минг қизарганча салом берарди хаммага.
Никох кечасидан икки ёш ёруғ юз билан чиқди. Янгаларнинг элкасидан тоғ ағдарилгандек бўлди.

Чорларда эса… Иккинчи овқат тортилганидан сўнг келин дугоналари билан ўтирган ҳонада бирдан қийчув бошланиб кетди!
Катталар югуриб киришганида келин эрда типирчилаб ётарди, янгаси унинг тилини ушлаш учун харакатда, дугоналари дахшатда қўл оёғини ушлаб турардилар… Лекин хеч ким эплолмади… Жони узилди!.. Чорлар азага айланиб кетди…

Сабабини кўп изладилар. Хеч ким тагига этолмади. Аввалдан бор эпилептик касали қаттиқ хаяжондан хуруж қилгани якуний ҳулоса бўлди. Аслида эса бу бир сабаб эди…

Никох кечаси куёв уч йил учрашиб юрган севгиси қиз чиқмаганидан дахшатга тушганди. Келин унинг оёғига йиқилди, ялинди, ёлворди. «Шарманда қилманг» деб тинмай йиғларди. Куёв хеч ким қилмаган ишни қилди. Ўз болдирини тилиб қон чиқарди. Чунки у севарди, телбаларча севарди! Алам ва нафрат қалбини тилка пора қилган куёв ҳонадан чиқиб кетаётганида бир гап айтди: «Илохим, эртага уйингдан қайтиб келмагин!». Бу сўзларини келин эшитмади. У шармандаликдан қутулиб қолганига ўз ичига сиғмасди… Куёвнинг сўзларига эса фаришталар омийн дегани шубхасиз…

Барча маракалар ўтди, ёпиқ қозон ёпиқлигича қолди…

Биргина аччиқ ҳатоси деб куёв қарғишига учраган келиннинг ота-онаси, ака-укалари эса қон йиғлаб қолдилар…

Ножўя босилган қадам асоратсиз бўлади деб ўйлаганлар адашади. Бировнинг қалби, ишончини суистеъмол қилганлар эртами кеч ёмон холатга тушишлари муқаррар…