Манзура - Келин

Оппоқ либос ялтирайди,
Икки қўлим қалтирайди,
Ёнимдаги бахтли йигит
Севолмайман – ҳеч билмайди.
Эркалайди сўзлар билан,
Лекин менга ёқмас асло.
Айрилдим-ку мен бахтимдан,
Наҳот шундай ёлғон дунё?
Қандай уни ёрим дейман,
Қандай уни зорим дейман?
Ахир уни севолмайман,
Қандай қилиб жоним дейман?
Қалбим ёниб йиғлайди,
Дардим ҳеч ким билолмайди.
Севги тўла бахтли кунлар
Энди қайтиб келолмайди.
Олисга қочгим келар,
Энди қайтиб бўлмайди ҳеч.
Ёрим бўлса ҳам ёнимда,
Ёлғиздекман кун ва тун ман.
Қандай уни ёрим дейман,
Қандай уни зорим дейман?
Тўкилади кўзда ёшим,
Айриламиз энди биз.
Тугаб бўлди дилда сабрим,
Зор яшаймиз энди биз.
Ўзим севмас йигит билан
Чимилдиққа кирдим ёниб,
Юрагимда зор йиғлайди
Муҳаббатим ёлғиз қолиб.
Ахир уни севмайманку,
Қалбимга у бегонаку,
Дардимни у билмайдику,
Севганимдан айрилдимку.
Қандай уни ёрим дейман,
Қандай уни зорим дейман?
Ахир уни севолмайман,
Қандай қилиб жоним дейман?
Қандай уни ёрим дейман,
Қандай уни зорим дейман?