Севара Назаркҳан - Нетай

Нетай, соғлар ичра хастадир бу жон,
Севгисиз умрга қолди доғ иниб.
Тун бўйи қалбимни қийнади армон,
Тун бўйи йиғладим сени соғиниб.
Қайдадир саргардон бизнинг бахт,
Сени севардим-ку, севгилим, жондан.
Баҳорда гуллари тўкилган дарахт,
Яна мени кутсин, айт, қаҳратонда.
Дунёни кенг дердинг – тор экан дунё,
Алдамчи висолга охир ишондим.
Сенинг бир сўзингни эшитгувчи тонг,
Баҳорларда музлаб, қорларда ёндим.
Азизим, фақат сен ёш тўкма сира,
Мен-ку ширин дарддан насиба олдим.
Ҳамон фахрдаман шу ҳаёт ичра –
Сени ҳаётдан ҳам кўпроқ севолдим.
Хаёлим қайгадир яна шошилди,
Дилда ял-ял ёнди қизил гул бўлиб.
Тун бўйи уйқуга хиёнат қилдим,
Тун бўйи йиғладим сени соғиниб.
Дунёни кенг дердинг – тор экан дунё,
Алдамчи висолга охир ишондим.
Сенинг бир сўзингни эшитгувчи тонг,
Баҳорларда музлаб, қорларда ёндим.
Хаёлим қайгадир яна шошилди,
Дилда ял-ял ёнди қизил гул бўлиб.
Тун бўйи уйқуга хиёнат қилдим,
Тун бўйи йиғладим сени соғиниб.
Дунёни кенг дердинг…
Алдамчи висолга охир ишондим.
Сенинг бир сўзингни эшитгувчи тонг,
Баҳорларда музлаб, қорларда ёндим.