Қиз, йигит ва ота» ҳангомаси

Қобулда китоб сотадиган бир қиз дўконига севгилиси келганини кўради. Шу пайт қизнинг отаси ҳам ёнида эди. Қиз севгилисига қараб отаси тушунмайдиган усулда сўз қотибди:
— Оға, сиз немис ёзувчиси Ёрг Даниэлнинг «Отанг уйдами?» китобини олишга келдингиз шекилли-а?
Йигит:
— Йўқ, мен инглиз ёзувчиси Томас Муниснинг «Сени қаэрда кўришим мумкин?» китобини олишга келгандим.
Қиз:
— У китоб қолмаган, лекин, америкалик ёзувчи Патрице Олфернинг «Олма дарахтларининг остида» китобини тавсия қилишим мумкин.
Йигит:
— Жуда яхши. Белгиялик ёзувчи Жеан Барнернинг «5 дақиқадан кейин қўнғироқ қиламан» китоби ҳам керак эди, топиб бера оласизларми?
Қиз:
— Албатта. Бундан ташқари сизга франсуз ёзувчиси Мишел Даниэлнинг «Асло ёлғизлатмайман» китобини ҳам тавсия қиламан.
Бу суҳбатни эшитиб турган отаси қизидан сўрабди:
— Бунча китоб кўплик қилмасмикин, ҳаммасини ўқирмикин бу бола?
Қиз:
— Ҳа, отажон. У жудаям ақлли бола, ҳаммасини ўқийди.
Ота:
— Менинг гўзал қизим, ундай бўлса, шу йигитга Голландиялик ёзувчи Франк Мартиниснинг «Мен аҳмоқ эмасман» китобини ҳам тавсия қил. Кейин, ўзинг ҳам рус ёзувчиси Мурис Истанковичнинг «Амакингнинг ўғлига турмушга чиқишга тайёрлан» китобини албатта ўқиб чиққин!..