Онам

Охирги марта уйга, 22-февралда телефон қилган эканман. 14 минутлик сўзлашув давомида, отам, онам ва янгамлар билан гаплашган эдим. Алоқа сифатининг яхши эмаслигидан, айниқса, онам билан гаплашиш роса қийин бўлди. Бунинг устига, ташқарида кучли шамол шекилли, онам мени овозимни эшитолмас эди. Қайта ва қайта эшитмаяпман деб такрорларди. Мен ичимда онамни айбладим, телефонда сўзлашишни билмасликда. Ўзимча қачон ўрганарканлар гаплашишни деб аччиғим чиқарди.
Алоқа узилди. Ташқаридаги об-ҳаво, алоқа сифатининг яхши эмаслигига шунчаки онамни айблаб қўйдим. Ўзимни замонавий ўғил каби ҳис қилиб, онамни ҳаттоки телефонни қандай ишлатишни билмасликда айбладим, камига.
Шундан бери, мен уйга телефон қилиб туша олмайман. Бир неча қариндошларимни 8, 21-март байрам кунлари табрикладим. Улардан нега уйга қўнғироқ қилиб туша олмаётганим сабабларини сўраб кўрдим. Улар бундай муаммо йўқлигини айтишди.
Бугун, 30 кун бўлди, боғлана олмайман. Балким, телефоннинг қуввати камдир (электр токи деярли ёқ), балки шамол аттеннани ўйнаётгандир (тўлқинни туттирмай).
Балким, Худойим мени жазолаётгандир.