Ниятим амалга ошганидан афсусдаман

Яратган сизга фарзанд ато этади, бироқ унинг жинсини сиз режалаштиролмайсиз, хатто у соғлом туғиладими-йўқми, буниям билиш мушкул масала. Атрофга назар ташлаб, буткул соппа-соғ одамлар хам ногирон, бирон жойи кемтик фарзандлар кўришганининг гувохи бўлганман. Бунга балки қандайдир сабабларни рўкач қилиб кўрсатиш мумкиндир (масалан, яқин қариндошлар орасидаги никох, тамаки чекиш, спиртли ичимликлар ичиш ва бошқалар), бироқ ўз мисолимда буларнинг хеч бирини кўрсата олмайман. Шунчаки мен бошидан ниятни нотўғри қилдим, бутун сўраш ўрнига кемтик сўрадим, Яратган хам сўраганимни берди, ниятим амалга ошди, лекин бундан менга яҳши бўлгани йўқ, аксинча, дардим кўпайди, ташвишим ортди. Эх, қани эди, вақтни ортга қайтаришнинг иложи бўлганда, балки бари бошқача бўлармиди?

Тўрт нафар қизим бор, бир-биридан ширин, ақлли, зукко қизалоқлар онасиман. Улардан нолишга хаққим йўқ. Лекин тан оламан, хеч бир қизим туғилганда ҳурсанд бўлмаганман, “яна қизми, нега яна қиз туғилди?”, деб хўнграб йиғлаганларим ёдимда. Ўғил туғиб, керилиб ётган хамҳоналаримга хам хавас, хам хасад билан қараганларим эсимда. “Нега улар ўғил туғишади, менинг эса бу борада омадим чопмай, мудом қиз туғавераман, улардан қандай кам жойим бор, нега Аллох менга нисбатан бунақа нохақлик қилаверади?”, деб ўйлардим. Аслида, эрим бирон марта менга ортиқча гап айтмаган, нега қиз туғдинг, деб таъна хам қилмаган. Эганимиз олдимизда, эмаганимиз кетимизда, бирон нимага зориқтирмаган, қизларимга яҳши қарар, яҳши кийинтирар, уларга мехр берарди. Хамма гап менда эди, қизларимга қараб туриб, фақат Ҳудога нола қилардим: ”Эй, Ҳудо менгаям ўғил бер, майли, у бирон нуқсони билан туғилсин, майли, унинг бирон ери кам бўлсин, ногирон бўлсаям майли, фақат ўғил бола бўлса, бас”, дердим. Хозир бу айтган гапларимдан нечоғлик пушаймонлигимни билсангиз эди. Ўшанда бу гапларнинг мохиятини англамаган бўлсам керак, шунчаки тил учида айтиб қўйганман, азбаройи ўғиллик бўлишни қаттиқ ҳохлаганимдан оғзимдан чиқаётган сўзларга эътибор бермаганман, мен қиз эмас, ўғиллик бўлишни жуда истаганимдан, шундай деганман. Лекин ният қилдингми, уни бутун қилиш кераклигини ўйламабман. Бу гапнинг амалга ошиши мумкинлигига ишонмабман.
Ўз вақтида аёллар кўригига чиқдим, мени хисобга олишди, бир қатор тахлиллар топширдим. Шифокорим скрининг марказига жўнатганда, нималарнидир бахона қилиб, бормадим, у ерга наша чекадиганлар, спиртли ичимликлар ичадиганлар бораверсин, эрим хам ичмаса, чекмаса, биздан ногирон бола туғилармиди, деб ўйлаганман. “Буям қиз бўлса керак, нима бўлса, бўлди, энди буёғи пешонамдан, кўрикдан хам ўтмайман, қиз бўлса, бошқа туғмайман”, деб ўзимга ўзим ваъда бердим. Лекин юрагимда яна умид уйғонди, Яратган нолаларимни эшитган бўлса керак, кўз ёшларимга рахм қилиб, менга ўғил ато этар, деган ўйдан йироқ эмасдим.
Ҳуллас, тезда тўққиз ой хам ўтиб, бола туғиладиган вақт келди. “Ўғил” деган ҳитобни эшитишим билан, ўзимда йўқ ҳурсанд бўлиб бақириб юбордим. Шунақаям ҳурсанд бўлганманки, буни сўз билан ифодалаб бера олмайман. Неча йиллик орзуим нихоят ушалди, мен ўғиллик бўлдим.
Чақалоқни дабдаба билан туғруқҳонадан олиб чиқдик, хамма баҳтиёр, хамма ҳурсанд.
Бола икки ойлик бўлгунига қадар хеч бир ўзгариш сезганимиз йўқ. Уни илк текширувга олиб чиққанимда, шифокор ўз шубхаларини айтди, текширувга жўнатди.
Эх, болам туғма фалаж бўлиб туғилган экан, уни кўрсатмаган дўҳтирларимиз, олиб бормаган табибу, шифоҳоналаримиз қолмади, хамма тузатамиз, қўлдан келганча харакат қиламиз, дейди-ю, бирон бир ўзгариш сезилмайди. Шу тариқа ўғлимиз катта бўла бошлади. У билан бирга ташвишларимиз ортди, югур-югурларимиз кўпайди.
Унга ногиронлар аравачасини олиб бериб, уззукун дам қизларим, дам мен парваришлаймиз, чунки унга мудом эътибор керак...
Ўғиллик бўлишни орзу қилгандим, Аллох менга ўғил берди, лекин ўзим истагандек, кам-кўсти, кемтиги билан берди. Ўз ниятимга ярашасини олдим, энди дардимни кимгаям айтардим. Мен ўз баҳтсизлигимни ўзим сўраб олдим.