АЁЛ Яратилиши ҳақида.
АЁЛ Яратилиши ҳақида.
Аллоҳ таоло аёлни яратаётганда, уни 6- Куни кечроқ ишлади. Шунда унинг олдига фаришта келиб деди:“нима учун бунга шунчалик кўп вақтингни сарфлаяпсан?”
Аллоҳ таоло жавоб берди: “мен уни яратишим учун эътибор беришим лозим бўлган жиҳатларини кўр. У осон ювиливчан бўлиши лозим, лекин елимдан бўлиши керак эмас, 200дан ортиқроқ харакатланувчан қисмлари бўлиши керак ва шу билан бирга жозибадор харакатланиши керак. Касал бўлганида ўзини ўзи даволай олиши керак,кунига 18 соат ишлаши керак. Унда фақатгина иккита қўл бўлиши керак, лекин у бир вақтнинг ўзида бир неча фарзандларини бағрига боса олиши керак,ва шундай бағрига боса олишни билиши керакки, ундан кейин ҳар қандай оғриқ ўтиб кетиши керак хох у оёқ шикастланиши бўлсин, ҳоҳ қалби.”.
Фаришта ажабланиб:“ ҳақиқатдан ҳам шундайми? Аҳир бунинг иложи йўқку! Бир кунга жудаям кўп вазифа. Уни кейинга қолдир”.
“Ёқ”- жавоб берди Аллоҳ, “ мен уни бугун якунлайман, ва у менинг суюклигим бўлади”.
Фаришта аёлга яқинроқ бориб унга тегиб кўрди. “ Ё раббим, у шунчалар юмшоқ!”
“Ха, у жуда юмшоқ, лекин мен шу билан бирга уни жуда ҳам кучли қилдим. Сен хаттоки ҳаёлингга ҳам келтиролмайсан,у нималарни енга олиши ва чидай олишини. У нозик кўринади, лекин у катта кучга эга”.
“У ўйлашни биладими?”-сўради фаришта.
Аллоҳ жавоб берди:“у нафақат ўйлай олади, балки тушунтира олади”.
Фаришта аёлнинг яноғига тегиниб кўрди. “ Эй роббим , сен уни носоз яратиб қўйган кўринасан- у оқиб тушяпти”.
“Йўқ, у носоз эмас.”- Аллоҳ фариштанинг гапини тўғирлаб,“ Бу кўз ёшлари”.
“У нима учун керак?”- сўради фаришта.
“Улар унинг қайғусини, унинг севгисини,унинг ёлғизлигини, унинг қийинчиликларини, ва унинг ғурурини кўрсатади”.
Фаришта ҳақиқатдан ҳам ҳайратланган эди. “Аллоҳ, сен ҳар нарсага қодирсан! Сен ҳамма нарса ҳақида ўйлабсан. Аёл хақиқатдан ҳам жуда ажойиб экан!”
“Албатта”-жавоб берди Аллоҳ.“ Унда шундай куч бор,ҳаттоки эркак кишини ҳам ҳайратга соладиган. У йиғлашни хохлаганда ҳам кула олади. Унинг ўзига ёрдам зарур бўлиб турган вақтда , бошқаларга ёрдам бера олади. У биргина нигоҳи билан ҳаттоки эркак кишининг қўлидан келмайдиган ишларни қилишга қодир...”
Фаришта ҳаттоки бир сўз дейишга қодир бўлмай қолиб ажабланганча турарди.
Шундан кейин Аллоҳ чуқур тим.олиб деди“ лекин унда бир нарса бор , мутлақо бошқача. Биргина камчилик , агар унинг ўзи уни тўғирламаса , унинг ҳаётини бузиб юборади”.
“Бу нима?”
“У ЎЗИНИНГ ҚАДРИНИ БИЛМАЙДИ..."
Аллоҳ таоло аёлни яратаётганда, уни 6- Куни кечроқ ишлади. Шунда унинг олдига фаришта келиб деди:“нима учун бунга шунчалик кўп вақтингни сарфлаяпсан?”
Аллоҳ таоло жавоб берди: “мен уни яратишим учун эътибор беришим лозим бўлган жиҳатларини кўр. У осон ювиливчан бўлиши лозим, лекин елимдан бўлиши керак эмас, 200дан ортиқроқ харакатланувчан қисмлари бўлиши керак ва шу билан бирга жозибадор харакатланиши керак. Касал бўлганида ўзини ўзи даволай олиши керак,кунига 18 соат ишлаши керак. Унда фақатгина иккита қўл бўлиши керак, лекин у бир вақтнинг ўзида бир неча фарзандларини бағрига боса олиши керак,ва шундай бағрига боса олишни билиши керакки, ундан кейин ҳар қандай оғриқ ўтиб кетиши керак хох у оёқ шикастланиши бўлсин, ҳоҳ қалби.”.
Фаришта ажабланиб:“ ҳақиқатдан ҳам шундайми? Аҳир бунинг иложи йўқку! Бир кунга жудаям кўп вазифа. Уни кейинга қолдир”.
“Ёқ”- жавоб берди Аллоҳ, “ мен уни бугун якунлайман, ва у менинг суюклигим бўлади”.
Фаришта аёлга яқинроқ бориб унга тегиб кўрди. “ Ё раббим, у шунчалар юмшоқ!”
“Ха, у жуда юмшоқ, лекин мен шу билан бирга уни жуда ҳам кучли қилдим. Сен хаттоки ҳаёлингга ҳам келтиролмайсан,у нималарни енга олиши ва чидай олишини. У нозик кўринади, лекин у катта кучга эга”.
“У ўйлашни биладими?”-сўради фаришта.
Аллоҳ жавоб берди:“у нафақат ўйлай олади, балки тушунтира олади”.
Фаришта аёлнинг яноғига тегиниб кўрди. “ Эй роббим , сен уни носоз яратиб қўйган кўринасан- у оқиб тушяпти”.
“Йўқ, у носоз эмас.”- Аллоҳ фариштанинг гапини тўғирлаб,“ Бу кўз ёшлари”.
“У нима учун керак?”- сўради фаришта.
“Улар унинг қайғусини, унинг севгисини,унинг ёлғизлигини, унинг қийинчиликларини, ва унинг ғурурини кўрсатади”.
Фаришта ҳақиқатдан ҳам ҳайратланган эди. “Аллоҳ, сен ҳар нарсага қодирсан! Сен ҳамма нарса ҳақида ўйлабсан. Аёл хақиқатдан ҳам жуда ажойиб экан!”
“Албатта”-жавоб берди Аллоҳ.“ Унда шундай куч бор,ҳаттоки эркак кишини ҳам ҳайратга соладиган. У йиғлашни хохлаганда ҳам кула олади. Унинг ўзига ёрдам зарур бўлиб турган вақтда , бошқаларга ёрдам бера олади. У биргина нигоҳи билан ҳаттоки эркак кишининг қўлидан келмайдиган ишларни қилишга қодир...”
Фаришта ҳаттоки бир сўз дейишга қодир бўлмай қолиб ажабланганча турарди.
Шундан кейин Аллоҳ чуқур тим.олиб деди“ лекин унда бир нарса бор , мутлақо бошқача. Биргина камчилик , агар унинг ўзи уни тўғирламаса , унинг ҳаётини бузиб юборади”.
“Бу нима?”
“У ЎЗИНИНГ ҚАДРИНИ БИЛМАЙДИ..."
Изоҳлар
0Ҳозирча изоҳ йўқ — биринчи бўлиб фикр билдиринг!
