Ниятим амалга ошганидан афсусдаман

Ниятим амалга ошганидан афсусдаман
Ниятим амалга ошганидан афсусдаман


Яратган сизга фарзанд ато этади, бирок унинг жинсини сиз режалаштиролмайсиз, хатто у соглом тугиладими-йукми, буниям билиш мушкул масала. Атрофга назар ташлаб, буткул соппа-сог одамлар хам ногирон, бирон жойи кемтик фарзандлар куришганининг гувохи булганман. Бунга балки кандайдир сабабларни рукач килиб курсатиш мумкиндир (масалан, якин кариндошлар орасидаги никох, тамаки чекиш, спиртли ичимликлар ичиш ва бошкалар), бирок уз мисолимда буларнинг хеч бирини курсата олмайман. Шунчаки мен бошидан ниятни нотугри килдим, бутун сураш урнига кемтик сурадим, Яратган хам сураганимни берди, ниятим амалга ошди, лекин бундан менга яхши булгани йук, аксинча, дардим купайди, ташвишим ортди. Эх, кани эди, вактни ортга кайтаришнинг иложи булганда, балки бари бошкача булармиди?


Турт нафар кизим бор, бир-биридан ширин, аклли, зукко кизалоклар онасиман. Улардан нолишга хакким йук. Лекин тан оламан, хеч бир кизим тугилганда хурсанд булмаганман, “яна кизми, нега яна киз тугилди?”, деб хунграб йиглаганларим ёдимда. Угил тугиб, керилиб ётган хамхоналаримга хам хавас, хам хасад билан караганларим эсимда. “Нега улар угил тугишади, менинг эса бу борада омадим чопмай, мудом киз тугавераман, улардан кандай кам жойим бор, нега Аллох менга нисбатан бунака нохаклик килаверади?”, деб уйлардим. Аслида, эрим бирон марта менга ортикча гап айтмаган, нега киз тугдинг, деб таъна хам килмаган. Еганимиз олдимизда, емаганимиз кетимизда, бирон нимага зориктирмаган, кизларимга яхши карар, яхши кийинтирар, уларга мехр берарди. Хамма гап менда эди, кизларимга караб туриб, факат Худога нола килардим: ”Эй, Худо менгаям угил бер, майли, у бирон нуксони билан тугилсин, майли, унинг бирон ери кам булсин, ногирон булсаям майли, факат угил бола булса, бас”, дердим. Хозир бу айтган гапларимдан нечоглик пушаймонлигимни билсангиз эди. Ушанда бу гапларнинг мохиятини англамаган булсам керак, шунчаки тил учида айтиб куйганман, азбаройи угиллик булишни каттик хохлаганимдан огзимдан чикаётган сузларга эътибор бермаганман, мен киз эмас, угиллик булишни жуда истаганимдан, шундай деганман. Лекин ният килдингми, уни бутун килиш кераклигини уйламабман. Бу гапнинг амалга ошиши мумкинлигига ишонмабман.
Уз вактида аёллар куригига чикдим, мени хисобга олишди, бир катор тахлиллар топширдим. Шифокорим скрининг марказига жунатганда, нималарнидир бахона килиб, бормадим, у ерга наша чекадиганлар, спиртли ичимликлар ичадиганлар бораверсин, эрим хам ичмаса, чекмаса, биздан ногирон бола тугилармиди, деб уйлаганман. “Буям киз булса керак, нима булса, булди, энди буёги пешонамдан, курикдан хам утмайман, киз булса, бошка тугмайман”, деб узимга узим ваъда бердим. Лекин юрагимда яна умид уйгонди, Яратган нолаларимни эшитган булса керак, куз ёшларимга рахм килиб, менга угил ато этар, деган уйдан йирок эмасдим.
Хуллас, тезда туккиз ой хам утиб, бола тугиладиган вакт келди. “Угил” деган хитобни эшитишим билан, узимда йук хурсанд булиб бакириб юбордим. Шунакаям хурсанд булганманки, буни суз билан ифодалаб бера олмайман. Неча йиллик орзуим нихоят ушалди, мен угиллик булдим.
Чакалокни дабдаба билан тугрукхонадан олиб чикдик, хамма бахтиёр, хамма хурсанд.
Бола икки ойлик булгунига кадар хеч бир узгариш сезганимиз йук. Уни илк текширувга олиб чикканимда, шифокор уз шубхаларини айтди, текширувга жунатди.
Эх, болам тугма фалаж булиб тугилган экан, уни курсатмаган духтирларимиз, олиб бормаган табибу, шифохоналаримиз колмади, хамма тузатамиз, кулдан келганча харакат киламиз, дейди-ю, бирон бир узгариш сезилмайди. Шу тарика углимиз катта була бошлади. У билан бирга ташвишларимиз ортди, югур-югурларимиз купайди.
Унга ногиронлар аравачасини олиб бериб, уззукун дам кизларим, дам мен парваришлаймиз, чунки унга мудом эътибор керак...
Угиллик булишни орзу килгандим, Аллох менга угил берди, лекин узим истагандек, кам-кусти, кемтиги билан берди. Уз ниятимга ярашасини олдим, энди дардимни кимгаям айтардим. Мен уз бахтсизлигимни узим сураб олдим.

Қорли йўл (Ҳикоя)

Жулдурвоқи ёқали, йўл-йўл пешбандли кенг кўйлакдаги она отхонадан отларни олиб чиқди. Йиллар унинг белини дол қилган, у бу ишлар учун энди кексайиб қолганди. Чеккага бориб тўхтади, жониворнинг қорнига аста шапатилаб, қозиққа боғлади; оғир-оғир нафас олиб, кўкка узоқ тикилиб қолди....

Муҳаббатнинг ташрифи баҳор...

«Ҳамма ишонса ҳам, мен бу гапларга ишонмасдим... Эрим дом-дараксиз йўқолган бўлса-да, уни Суриядаги жангарилар сафида тасаввур қилолмайман. Йўқ, бундай бўлиши мумкин эмас. У мени, бизни севади, юрагида муҳаббати бор инсон эса ҳақ йўлдан адашмайди...» Қўлимдаги мактуб айни шундай сўзлар билан бошлаганди. ...

МУРДАЛАР КЎЗ ОЧГАНДА… (Мистика)

Сентябр ойи еди. Тун. кабристонга кириб келган кок плашчли кимса йомгирли хавода богилиб-богилиб нафас оларди… Бироз сигарет чекиб турган болди-да, кутилмаган харакат билан колидаги сигарет колдигини бир томонга иргитиб, йелкасидаги копни кабрлардан бири устига койди. каерлардандир бойкушнинг йокимсиз сайраши ешитилди....

Уч васият

Луқмони Ҳаким ўлимидан олдин Ўғлига уч васият қилди: Биринчиси – зинҳор хотининга сирингни айтма, Иккинчиси – бойликка янги етишган нокасдан қарз олма, Учинчиси – миршаб билан дўст тутинма......

ОТА ЎҒИЛ (Воқеа реал ҳаётдан олинган)

ЙИГИРМАГА КИРМАГАН «ЭРКАК» Саҳоб ака ёлғиз ўғлига бу исмни беҳуда қўйган эмас. Сарвари олам бўлиб юрсин, давримда даврон сурсин, деб ният қилган. Худога шукр, давлати беҳисоб. Тошканда манаман деган пулдорни йиқитишга қурби етади… ...

Чеча (ҳикоя)

Дунёда мутлақо нотўғри ҳеч нарса йўқ. Ҳатто бузуқ соат ҳам кунига икки маҳал вақтни тўғри кўрсатади. Паоло Коэло Туш кўрдим. Кимдир қўлимдан етаклаб хароба уй остонасига олиб келди. Ёнимдаги кишининг овозини эшитиб турсам-да, ўзини кўрмаётгандим....

КАЛТАБИННИНГ КАСОФАТИ…

Лолахонни Олтинкоргоннинг олди хонадонига беришганди. кишлокнинг енг келишган, чиройли кизи болгани учунми, куйов болмиш Нёматжон унга тилаб-тилаб уйланганди. Аслида, ози хам йомон бола емас. Йигитмисан йигитдек, кош-козлари коп-кора, хар кадам ташлаганда тогларни зириллатгулик кучи бор, колхозда бош хисобчи еди… Нима килсин?!...

ЁМОН ҚЎШНИ

Совчиларга рози бўлишдан олдин, Шариф ишонган дўсти  Бахромга қўнғироқ қилишга жазм қилди. Қизи Шахнозага келган совчилар Маруфжонни роса мақташган эди. Аммо ўзбекчиликда суриштирмай қиз бериш, кейин бир умр пушаймонга кўмилиб яшаш, дегани. Гўшакдан дўстининг таниш овозини эшитиб Шариф  жилмайди....

СИНФДОШИМ, ҚАЙДАСАН?..

— «Мавлуда, сенга анчадан бери айтолмаган гапимни айтмоқчиман… Сени яхши кўраман!.. Бу гапни юзингга барибир айта олмасдим. Шунинг учун хат ёзишга мажбур бўлдим… Жавобингни кутаман. Шуҳрат.»;СГЕ; Мавлуда сарғайиб, четларигача титилиб кетган бир парча қоғозни юзларига босганча узоқ вақт ўтириб қолди. Кўз ўнгида мактаб ҳовлиси, одмигина кийинган,...

Мусофирлар такдири.... (2 кисм)

“Кетаман деди катъий охангда...Кетаман, албатта кетаман”....туриб юзини ювиб келди. Муродбек келиб олдига утирди. “-Каёкка кетасан?”- деди Муродбек. “- Очик мозорга, каерга буларди, уйимга кетаман, Болам гапирадиган булибди, уни кургим келаябди......

Фикр қўшиш