Ўғил Отага бўлган меҳри

Отаси қўй гўштидан тайёрланган кабобни жуда яҳши кўрарди.
Буни билган ўғил У кишини яҳши бир ошҳонага олиб борибди... аввалига ОТА кабобини ўзи ейишга ҳаракат қилибди... ҳар сафар овқатини оғзига олиб борганида қарилиги сабабли қўллари титраб таоми соқолию атрофига тўкилибди.
Ошҳонада ўтирганларнинг назари уларга қаратилди... пастназар қарашлар, машаромуз жилмайишлар ва кайфияти бузилган чеҳралар. Ўғил эса сабр билан ОТАсига таомини эдиришни бошлади. Ниҳоят таом тугади, ўғил ОТАсини сув олдига этаклади, оғиз-қўлларини, ёғ томган соқолини ювиб қўйди, кўзойнагини артиб тақиб қўйди. Кейин эса ОТАсини қўлтиқлаб чиқиш томон юрди. Норози назарларга қарамай ўғил ҳурсанд эди, чунки ОТАсини ҳурсанд қилган эди у.
Овқат пулини тўлаб чиқиб кетаётган ўғил ортидан бир амакининг овози эшитилди:
—- Ҳой ўғлим бу эрда бир нарса қолдирдинг унутма...
Яна назарлар улар тарафга бурилди
Бир оз ўйланган йигит:
—- Ҳеч нарса қолдирмадим амаки – деб жавоб берди
Амаки:
—- Болам сен бу ерда жуда қимматбаҳо нарса қолдирдинг !
Шошиб қолган йигит :
—- Нима қолдирибман амаки ?!
—- Сен бу ерда ҳар бир фарзанд учун дарс, ҳар бир ОТА учун умид қолдириб кетаяпсан !
Бир муддат ошҳонани сукунат қоплади, ҳамма қилган ишидан, фикрларидан уятда қолди.

Бу кишилар унутишган эди бир пайлар ОТАларидан нажот топганларини:
—- ОТА менга шуни олиб беринг...
—- ОТА мен шуни ҳоҳлайман...
—- ОТА мен фалон жойда ўқишни ҳоҳлайман..
—- ОТА пулим тугади...
—- ОТА ўртоқларим билан фалон жойга айлангани бормоқчимиз..
—- ОТА....
—- ОТА...
Аммо бирор марта айтишмаган эдики:
—- Ёнимда эканлигингиз мен учун ҳар нарсадан афзалдир ОТА !!!
—- Сиз ҳам мендан ўзингиз учун бирор нарса сўранг ОТАЖОН!