Ҳазонли кунлар. Тузоқ... 4-қисм
Бахорнинг шабодаси Сарвиҳоннинг сочларини силаб, махзун хаёлларини олис орзулар сари этакларди. У Илёссиз хаётини тасаввур хам қилолмасди, чунки бу ҳонадонда унинг кўнглига қарайдиган, мехр берадиган киши йўқ. Қайнонаси билан келишолмай яшаётганига гохида ўзини айбдордек хис этарди. Шунинг учун қандай қилиб бўлмасин қайнонасининг кўнглини топишга чора изларди. Унинг ширин сўзларга бепарволигини билиб, бошқа йўлини изларди. У шуларни ўйлаб турганди, қайнонаси чақириб қолди.
–Хой, Сарвииии, Сарвиииии,чиқ буёққа чиқ энди. Эринг йўқ экан биз бор.
–Лаббай аяжон.
–Овқат қилмайсанми энди. Ялпайиб ётаверасанми?
–Ҳўп бўлади аяжон, нима овқат тайёрлаб берай? Кўксомса қилиб берайми? Бахорда бу жуда фойдали.
–Тушимми ё ўнгимми? Кўксомсаларни хам биласанми? Шу вақтгача қаёқларда эдинг?
–Аяжон, аҳир бахор энди келдику?
–Ха майли, бор–бор, ишингни қил, бирон ютум тайёрла. Бошимни қотирма. Айтиб қўяй, эринг билан мен ҳохласамгина гаплашасан, телефон қилиб беринг, гаплашай деб жонимга тегма, тушундингми?
–Ҳўп аяжон, дея овқат тайёрлай бошлади. Кечги овқатни эб бўлишгач, Сарвиҳон идишларни ювиб олди. Сўнгра уйга кириб қайнонасининг ёнига ўтирди.
–Аяжон, мазангиз яҳшими? Ахволларингиз яҳшими?
–Хммм, нимайди. Ҳудди ток ургану бирдан мехрибон бўлиб қолганга ўҳшайсанми?
–Йўқ, ўзим шунчаки. Бир уқалаб массаж қилиб қўяйми?
–Э сен тулки, на мунча мени аврайсан? Бор ҳонанга йўқол, эринг борида бир холимни сўрамасдинг, энди сўраб қолдингми?
–Ая, бошидан мени жеркиб ташлагандингиз, шундан кейин сиздан қўрқиб қолгандим, бир оғиз гапиришга ботинолмадим, –ёшларини тийиб туролмади Сарвиҳон.
–Кўзёшларни йиғиштир, бор дедим. Бор уҳла, –деди Гулнор опа келинига жахл қилиб. Сарвиҳон бу камситишлардан безиб кетгани учун ҳонаси югуриб бориб ётиб олди. Қайнонасининг тош юрагини юмшатишга уруниши бу сафар хам фойда бермади. Тўрт ойдан ошибдики у қайнонасининг мехрини қозониш учун қўлидан келганини қилди, аммо…. Амммо хаммаси сароб эди…
………………………….
Шу тахлика кунлар ўтиб борарди. Ёлғизлик гирдобига ботиб бораётган Сарвиҳон хамон қайнонасининг зуғуми билан кун кўрарди. Илёснинг кетганига бир ойдн ошган, умуман телефонда гаплашолмасди, ўзининг шаҳсий телефонини келин бўлиб келган захоти қайнонаси олиб қўйган, янги келин телефон ишлатиши шармандалик деб дод солганди. Шу–шу Сарвиҳонинг телефони йўқ. У бу орада онасининг уйига хам бориб икки кун туриб келди, аммо Илёснинг рақамини тополмай ҳуноби чиқди, у нихоятда соғинган эди. Хеч бўлмаса бир марта овозини эшитсам бўлди деб йиғларди. Уйига қайтиб келиб хам қанонасидан сўрай олмади, очиғи қўрқди. Аммо соғинч хисси уни бутунлай қамраб борарди. Оҳири ўзида ирода топиб қайнонасига айтишга мажбур бўлди.
–Аяжон, мен…
–Нима сен? Яна нима бўлди.
–Ая, ўғлингиз кетганига хам бир ойдан ошибди.
–Ҳўш? Шунга нима қилибди?
–Бир мартаям гаплашолмадим, –кўзига ёш олди.
–Кўзинг ёниб хар бало бўл, энди ха деб эрим демасдан қорнингдаги болангни ўйла. Қачонгача эримлаб яшайсан? Хозирги ёшларда бет йўқ. Э афтинг қурисин бехаё, қари қизнинг ахволи шуда, эрсираб қолганингнику бошида билгандим, энди телефондаям тинч қўйма ўғлимни уятсиз, –дея додлашни бошлаб юборди кобраҳон, узр, Гулнор опа… (ўзим ёзиб ўзим бўғиб ташлагим келди)
–Аяжон, унақамас, унақамас, ая, –деб хунграб йиғлай бошлади Сарвиҳон. –Шунчаки соғлиғини, ахволини сўрамоқчи эдим ая, тушунсангизчи.
–Бизнинг сўраганимиз хисобмасми? Шу гапларни айтиша қандай тилинг борди мишиқи гадой. Энди сен сўрашинг керак эканда–а? Башаранг қурисин сен ёлмоғизнинг, ўғлим билан мени бир–биримизга қарши қайраганинг этмагандай энди телефондаям ўғлимнинг миясини захарлайсанми яшшамагур, –деб тутоқиб кетди. Хамон иззилаб зорланиб йиғлаб ётган Сарвиҳон воқеанинг бундай кўчишини этти ўйлаб тушига хам кирмаганди.
–Майли, майли аяжон, бошқа сўрамайман, фақат мени кўп қийнаманг, нима десангиз барчасини бажараман, фақат мени қийнаманг аяжон. Мен қийналиб кетдим, илтимос рахмингиз келсин, келганимдан буён бир оғиз ширин сўзингизга зорман аяжон, зорман мен, –деб йиғлаган куйи ўрнидан туриб Гулнор опанинг ёнига бориб тиз чўкиб тиззаларидан ушлаб ёлвора бошлади. –Мени қийнаманг аяжон, бир оғиз ширин сўзингизга зорман, сизни кафтимда сақлайман аяжон, фақат бошқа ҳўрламанг, илтимооооооос, аяжоооон…..
……(Муаллифдан: Тақдир… қафасингда қайрилганларга,
Яҳшиликни, бергин, жазм қил.
Дилдошидан айрилганларга,
Бир илтимос, энди рахм қил…)
Келинининг бу тариқа ялиниб тиз чўкиб турганини кўрган Гулнор опа баттар жазавага тушди.
–Ниииимммааа? Сен гадойни қийнамай? Ҳўрламай? Тилинг кесилгур ёлмоғиз яна икки киши эшитса бу гапингни мени зулмкор берахмга чиқариб қўядику? Қачон сени қийнадим? Хамма айб ўзингдаку? Ўғлимнинг қўйнига илондек жойлашиб, менга қарши қайраган сен тулки эмасми? Энди мени алдаб, авраб бошимга чиқиб олмоқчимисан? Бор йўқол маккора гадой, –деб келинини тиззаси билан итариб туртиб юборди. Сарвиҳон зарбдан таъсирланиб ётиб қолди. Боши гир айланиб бутун кўз олди қоронғулашиб кетди. Шу пайт кўчадан Шавкат ака келиб қолди ва бўлиб турган воқеанинг гувохи бўлди. Сарвиҳон эрда тўлғониб ётар, Гулнор опа эса хамон жавраб ётарди.
–Тур ўрнингдан маккор, энди бир ками бахона қилишинг қолувди. Рахмини келтираман деб ўйлама, сендақа ёлмоғизга анави лапашанг эринг ишонади, –деб тепасида бақириб ётарди. Буларни кўриб Шавкат аканинг қони қайнаб кетди ва шиддат билан Гулнор опа томон борди.
–Хўўў мараз, нималар қилдинг, –деб Гулнор опанинг юзига бир тарсаки тортиб юборди. Кутилмаган тарсакидан юзи лов бўлиб ёнган Гулнор опа аламидан эрини хам аямади.
–Қўлингизни тортинг, аслида ота–бола лапашанг, латтасизлар, эркак бўлмай…
–Бас қил ифлос, сен хаётимни куйдирдинг, –деб янада қаттиқ тарсаки тушириб юборди. Бу сафар Гулнор опа эрда оғриқдан инграб ётган Сарвиҳоннинг ёнига узала тушиб ётиб олди. Кўзларидан ёш билан бирга ўт чиқиб кетди.
–Хали сен шошмай тур, қамоқда чиритаман, –йиғлаб бидирлай бошлади Гулнор опа. Шавкат ака жахл устида ҳотинининг сочидан ушлаб бошини кўтарди ва юзига тикилиб деди:
–Шунча йил сенинг захар тилинга, чегара билмайдиган қилмишларинга чидадим. Нима учун биласанми???
–……
–Гапииииирррр, биласанми дедим ифлос?
–Сочимни қўйворинг оғрияпти, –деди Гулнор опа.
–Саволимга жавоб бер биласанми нега чидадим мараз?, –дея янада қаттиқроқ тортди сочидан.
–Билмайман, қўйворинг, оғрияпти, –ялинишга мойил гапирди Гулнор опа.
–Хаааа, оғрияптими? Қўй, сенам оғриқ нелигини бил, сенам одам каби азоблан. Шайтонлик қилиб хаммага азоб бердинг, энди сенам азоблан, –дея бақирди. Буни кузатиб турган болалари деразадан қараб йиғлашарди. –Сен билмайсана нега шунча йил сабр қилганимни?
–Йўқ дедимку отаси.
–Отаси демааааа…. Билмасанг, билиб қўй, мен болаларим учун, муқаддас никохим учун сабр қилдим, тилимни тишимнинг орасида сақладим, аммо бугун сабрим синди, менингку хаётим куйди, энди сен ифлоооссс (шу эрда Шавкат ака йиғлаб юборди) , сен ифлос болаларимнинг хам хаётини куйдиряпсан, сен мараз энди уларнинг хаётини дузаҳга алантиряпсан, энди жим қараб туролмайман, –деб Шавкат ака бир неча йиллик аламларини чиқарар, кўзларидан алам ва армон ёшлари қалқирди. Сарвиҳон хамон эрда инграганча ётарди. Шавкат ака Гулнор опани итариб юборди.
–Эртага шу ховлида қорангни кўрмай, тушундингми қорангни кўрмай, йўқол уйимдан, –деб Сарвиҳоннинг тепасига борди.
–Қизим, тузукмисан? Ўрнингдан туроласанми?
–Имммм, дадажон, ёрдам берингизлар, боламммм…
–Нурияяя, югур буёққа, –чақирди қизини.
–Ха ота.
–Янгангнинг бошини кўтар, тез бўл мен мошинани ўт олдирай касалҳонага борамиз, –деб мошинани ўт олдира бошлади. Сарвиҳон эса қайнсинглиси ёрдамида бошини кўтарди, аммо икки қўли билан ичини ушлаб инграрди. Машинани хозирлаб уларни чақирди.
–Келинглар, ўтиринглар, –деб Нурия ва Сарвиҳонни ўтирғизди. Ҳумрайиб ўтирган Гулнор опага қараб ўзини босиб туролмади.
–Эртага келгунимча шу уйда қорангни кўрмай, тушундингми қорангни кўрмай, бўшатиб қўй жаннатдек ховлимни шайтон, –дедию машинага ўтириб касалҳонага жўнаб кетди…
…………………………..
Касалҳона томон машина қушдек учиб борар экан, Сарвиҳон дил ва жон оғриғидан инграб йиғлаб борарди. Шу онда унинг бутун кўрган ва кечирганлари кино тасмасидек бир бир тизилиб ўтарди. Унинг хаёти ва келажаги бир оханга, бир қўшиққа жой олгандек эди. Нахотки? Нахотка ўша қўшиқ Сарвиҳон учун яралган. Ха… бутун қўшиқда унинг аламли кунлари тасвирланган… у қўшиқни хаёлан кўнглидан ўтказиб, юрак торлари билан охангини яратиб, кўзёшлари билан куйлар эди…
Айт севги бу аҳир нима қилганинг,
Мен ёрга десам сен қайга чорладинг.
Ўланчилар эски ўланни қўйинг
Билсангиз энг дардли ёр ёрни айтинг.
Қизнинг кўнглиданда қизиқ нарса йўқ,
Синиқ кўнглиданда синиқ нарса йўқ,
Менинг армонимдан тиниқ нарса йўқ,
Билсангиз энг дардли ёр ёрни айтинг.
Тиндиринг сурнайнинг овозасини,
Беркитишди баҳтим дарвозасини.
Ларзага келтириб
Тўйҳонасини.
Билсангиз энг дардли ёр ёрни
айтинг... Ёр–ёрни айтинг…
ЭНДИ ОЙДЕК ҚИЗМАС,
БАҲТСИЗ КЕЛИНМАН.
БИЛСАНГИЗ ЭНГ ДАРДЛИ
ЁР–ЁРНИ АЙТИНГ…
Касалҳонагача шу қўшиқ ва сўзларини хаёлан такрорлаб келган Сарвиҳонни қайнотасининг овози тарқатиб юборди.
–Қизим, этиб келдик. Хозир хамшираларни чаҚираман, –деб касалҳонага кириб кетди. Бир зумда тиббиёт аравасини судраб уч ҳамшира чиқиб келишди. Улар секинлик билан Сарвиҳонни ётқизиб ичкарига олиб кириб кетишди. Шавкат ака НУрия қизи билан касалҳона каридорига кириб ўриндиқлардан бирига ўтирди. Бир ҳамшира келиб уни бош шифокор чақираётганлигини айтиб, чақириб кетди. Шифокор ҳонасига яқинлашар экан, ёмон ҳабар эшитмасликка ўзини кўндирарди.
–Тақ–тақ….
–Киринг.
–Ассалому алайкум.
–Ва алайкум ассалом, келинг ўтиринг.
–Чақиртирган экансиз доктор.
–Ха, сиз Сарвиҳон …..ванинг қариндошимисиз?
–Ха, қайнотасиман. Нима гап доктор?
–Хозир текширдим, ахволи жиддий, яна бир марта синчиовлик билан текширамиз.
–Болачи? Болага нима қилибди?
–Хозирча болага бир нима дейишимиз қийин, аммо 25% кафолатимиз хам йўқ. Кўп қон йўқотяпти. Бола беш ойлик бўлиб қолган, энг оғир вазият бу, агар этти ойликлар бўлиб қолганда жаррохлик йўли билан уни қутқариб қолшига уринардик, аммо хозирги вазият жуда жиддий.
–Келинимчи? Унинг ахволи қандай?
–Келинингз умуман камқон, қон босими хам тушиб кетган, жуда катта рухий кечинмалар ўз таъсирини кўрсатган,узр, бу билан оилангизни назарда тутмадим, аммо бизнинг ишимиз вазиятни айтиш.
–Келиним омон қолса бас, аммо болани сақлаб қолишнинг бор иложини кўрингизлар, ўғлим сафарда, қанча пул кетса…
–Қўлимиздан келган барчасини қиламиз. Келинингизнинг биринчи ҳомиласи экан, уни қандай қилиб бўлмасин сақлаб қолиш керак, бўлмаса келажакда нималар кутиб турганини билмаймиз. Очиғини айтсак, агар келинингизнинг жонини сақлаб қолиб, болани сақлаб қололмасак, келинингиз бир умр бефарзанд бўлиб қолиши хам мумкин.
–Йўқ, йўқ, –дея ёшини тийиб туролмади Шавкат ака. Болани сақлаб қолсангизлар, кейин у яна фарзанд кўрадими?
–Ха, яна фарзанд кўриши мумкин, фақат у холатда хам онанинг, хам қорнидаги боласининг хаётини ҳавф остига қўйишимиз мумкин. Шунинг учун сизлар бир йўлни танлангизлар, фақат тезкор қарор қабул қилмасангизлар хар иккаласининг хам хаётига зомин бўлишимиз мумкин.
–Доктор, мен қарор қабул қилиб бўлдим, келиним, келиним омон қолсин, унинг жони омон қолсин, мен ўғлимга нима деб жавоб бераман, –деб столга бошини қўйиб йиғлай бошлади.
–Унда сиз бардам бўлинг, биз хозироқ ишга киришишимиз керак, –деб гинеколог жаррох аёл Сарвиҳонга қараш учун кетди…
…………………………..
Эрта тонг… касалҳона ховлиси, соя ва салқин. Деразадан майин нур тушиб, Сарвиҳонга салом берди, шамол хам пир этиб унинг юзини силади. Эрталабдан этиб келган Сарвиҳоннинг ота–онаси ва Шавкат ака унинг юзига термилиб туришибди. Сарвиҳон кўзларини секин очди ва атрофга қаради… кўўўўп одамар, онаси ва отаси жудаям кўўўўппп кўринди кўзига…
–Ана, ўзига келди, –деди онаси Мехри ҳола ёнига келиб.
–Қизим, –деди қўлларини тутиб. Бошқалар хам унинг ёнига келишди.
–Энаааа, мен қаэрдаман?
–Сенми? Сен… хаммаси яҳши, ортда қолди қизим, хаммаси яҳши…
–Болам… Болам қани? –дея қорнини ушлаб, атрофга қарай бошлади хали хам ўзига келмаган Сарвиҳон. –Болам қани эна? Нега у кўринмайди?
–Болам, жоним қизим, хали кўўўўп болалик бўласан, хали хаётинг олдинда, хали кўўўпп болали бўласан қизим, –деб Мехри ҳола юм–юм йиғлаб Сарвиҳоннинг қўлларидан ўпар эди. Боласидан жудо бўлганини англаб этган Сарвиҳон бутун ҳонани бошига кўтариб болам деб йиғларди, Сарвиҳоннинг отаси Шухрат ака ва қайнотаси Шавкат акалар хам қизларининг аянчли қисматидан йиғлашарди. Биринчи фарзанди–жигаргўшасидан айрилган Сарвиҳон ўзини қўярга жой тополмай қон бўлиб бақириб–чақириб, болам деб йиғларди. Дераза олдидаги дараҳт шохида бир қуш келиб сайраганча улар томон мунгли куй чаларди гўё, бу куй садоси эса йиғидан додлаётган Сарвиҳоннинг қисматини чизиб берарди гўё…
Энди ойдек қизмас,
Баҳтсиз келинман.
Билсангиз, энг дардли,
Ёр–ёрни айтинг,
Ёр–ёрни айтииииииинггггггггг….!
Тўртинчи қисм тугади! Сабр билан ўқиётганларга рахмат, узр бугун сал кеч киритдим, сабаби жудаям жиддий эди, аммо вақт топиб кеч бўлсаям ёзиб киритдим… Сарвиҳонга сабр, хаётига маъно кирадими? Билсангиз, энг дардли ёр–ёрни айтинг…, деб
–Хой, Сарвииии, Сарвиииии,чиқ буёққа чиқ энди. Эринг йўқ экан биз бор.
–Лаббай аяжон.
–Овқат қилмайсанми энди. Ялпайиб ётаверасанми?
–Ҳўп бўлади аяжон, нима овқат тайёрлаб берай? Кўксомса қилиб берайми? Бахорда бу жуда фойдали.
–Тушимми ё ўнгимми? Кўксомсаларни хам биласанми? Шу вақтгача қаёқларда эдинг?
–Аяжон, аҳир бахор энди келдику?
–Ха майли, бор–бор, ишингни қил, бирон ютум тайёрла. Бошимни қотирма. Айтиб қўяй, эринг билан мен ҳохласамгина гаплашасан, телефон қилиб беринг, гаплашай деб жонимга тегма, тушундингми?
–Ҳўп аяжон, дея овқат тайёрлай бошлади. Кечги овқатни эб бўлишгач, Сарвиҳон идишларни ювиб олди. Сўнгра уйга кириб қайнонасининг ёнига ўтирди.
–Аяжон, мазангиз яҳшими? Ахволларингиз яҳшими?
–Хммм, нимайди. Ҳудди ток ургану бирдан мехрибон бўлиб қолганга ўҳшайсанми?
–Йўқ, ўзим шунчаки. Бир уқалаб массаж қилиб қўяйми?
–Э сен тулки, на мунча мени аврайсан? Бор ҳонанга йўқол, эринг борида бир холимни сўрамасдинг, энди сўраб қолдингми?
–Ая, бошидан мени жеркиб ташлагандингиз, шундан кейин сиздан қўрқиб қолгандим, бир оғиз гапиришга ботинолмадим, –ёшларини тийиб туролмади Сарвиҳон.
–Кўзёшларни йиғиштир, бор дедим. Бор уҳла, –деди Гулнор опа келинига жахл қилиб. Сарвиҳон бу камситишлардан безиб кетгани учун ҳонаси югуриб бориб ётиб олди. Қайнонасининг тош юрагини юмшатишга уруниши бу сафар хам фойда бермади. Тўрт ойдан ошибдики у қайнонасининг мехрини қозониш учун қўлидан келганини қилди, аммо…. Амммо хаммаси сароб эди…
………………………….
Шу тахлика кунлар ўтиб борарди. Ёлғизлик гирдобига ботиб бораётган Сарвиҳон хамон қайнонасининг зуғуми билан кун кўрарди. Илёснинг кетганига бир ойдн ошган, умуман телефонда гаплашолмасди, ўзининг шаҳсий телефонини келин бўлиб келган захоти қайнонаси олиб қўйган, янги келин телефон ишлатиши шармандалик деб дод солганди. Шу–шу Сарвиҳонинг телефони йўқ. У бу орада онасининг уйига хам бориб икки кун туриб келди, аммо Илёснинг рақамини тополмай ҳуноби чиқди, у нихоятда соғинган эди. Хеч бўлмаса бир марта овозини эшитсам бўлди деб йиғларди. Уйига қайтиб келиб хам қанонасидан сўрай олмади, очиғи қўрқди. Аммо соғинч хисси уни бутунлай қамраб борарди. Оҳири ўзида ирода топиб қайнонасига айтишга мажбур бўлди.
–Аяжон, мен…
–Нима сен? Яна нима бўлди.
–Ая, ўғлингиз кетганига хам бир ойдан ошибди.
–Ҳўш? Шунга нима қилибди?
–Бир мартаям гаплашолмадим, –кўзига ёш олди.
–Кўзинг ёниб хар бало бўл, энди ха деб эрим демасдан қорнингдаги болангни ўйла. Қачонгача эримлаб яшайсан? Хозирги ёшларда бет йўқ. Э афтинг қурисин бехаё, қари қизнинг ахволи шуда, эрсираб қолганингнику бошида билгандим, энди телефондаям тинч қўйма ўғлимни уятсиз, –дея додлашни бошлаб юборди кобраҳон, узр, Гулнор опа… (ўзим ёзиб ўзим бўғиб ташлагим келди)
–Аяжон, унақамас, унақамас, ая, –деб хунграб йиғлай бошлади Сарвиҳон. –Шунчаки соғлиғини, ахволини сўрамоқчи эдим ая, тушунсангизчи.
–Бизнинг сўраганимиз хисобмасми? Шу гапларни айтиша қандай тилинг борди мишиқи гадой. Энди сен сўрашинг керак эканда–а? Башаранг қурисин сен ёлмоғизнинг, ўғлим билан мени бир–биримизга қарши қайраганинг этмагандай энди телефондаям ўғлимнинг миясини захарлайсанми яшшамагур, –деб тутоқиб кетди. Хамон иззилаб зорланиб йиғлаб ётган Сарвиҳон воқеанинг бундай кўчишини этти ўйлаб тушига хам кирмаганди.
–Майли, майли аяжон, бошқа сўрамайман, фақат мени кўп қийнаманг, нима десангиз барчасини бажараман, фақат мени қийнаманг аяжон. Мен қийналиб кетдим, илтимос рахмингиз келсин, келганимдан буён бир оғиз ширин сўзингизга зорман аяжон, зорман мен, –деб йиғлаган куйи ўрнидан туриб Гулнор опанинг ёнига бориб тиз чўкиб тиззаларидан ушлаб ёлвора бошлади. –Мени қийнаманг аяжон, бир оғиз ширин сўзингизга зорман, сизни кафтимда сақлайман аяжон, фақат бошқа ҳўрламанг, илтимооооооос, аяжоооон…..
……(Муаллифдан: Тақдир… қафасингда қайрилганларга,
Яҳшиликни, бергин, жазм қил.
Дилдошидан айрилганларга,
Бир илтимос, энди рахм қил…)
Келинининг бу тариқа ялиниб тиз чўкиб турганини кўрган Гулнор опа баттар жазавага тушди.
–Ниииимммааа? Сен гадойни қийнамай? Ҳўрламай? Тилинг кесилгур ёлмоғиз яна икки киши эшитса бу гапингни мени зулмкор берахмга чиқариб қўядику? Қачон сени қийнадим? Хамма айб ўзингдаку? Ўғлимнинг қўйнига илондек жойлашиб, менга қарши қайраган сен тулки эмасми? Энди мени алдаб, авраб бошимга чиқиб олмоқчимисан? Бор йўқол маккора гадой, –деб келинини тиззаси билан итариб туртиб юборди. Сарвиҳон зарбдан таъсирланиб ётиб қолди. Боши гир айланиб бутун кўз олди қоронғулашиб кетди. Шу пайт кўчадан Шавкат ака келиб қолди ва бўлиб турган воқеанинг гувохи бўлди. Сарвиҳон эрда тўлғониб ётар, Гулнор опа эса хамон жавраб ётарди.
–Тур ўрнингдан маккор, энди бир ками бахона қилишинг қолувди. Рахмини келтираман деб ўйлама, сендақа ёлмоғизга анави лапашанг эринг ишонади, –деб тепасида бақириб ётарди. Буларни кўриб Шавкат аканинг қони қайнаб кетди ва шиддат билан Гулнор опа томон борди.
–Хўўў мараз, нималар қилдинг, –деб Гулнор опанинг юзига бир тарсаки тортиб юборди. Кутилмаган тарсакидан юзи лов бўлиб ёнган Гулнор опа аламидан эрини хам аямади.
–Қўлингизни тортинг, аслида ота–бола лапашанг, латтасизлар, эркак бўлмай…
–Бас қил ифлос, сен хаётимни куйдирдинг, –деб янада қаттиқ тарсаки тушириб юборди. Бу сафар Гулнор опа эрда оғриқдан инграб ётган Сарвиҳоннинг ёнига узала тушиб ётиб олди. Кўзларидан ёш билан бирга ўт чиқиб кетди.
–Хали сен шошмай тур, қамоқда чиритаман, –йиғлаб бидирлай бошлади Гулнор опа. Шавкат ака жахл устида ҳотинининг сочидан ушлаб бошини кўтарди ва юзига тикилиб деди:
–Шунча йил сенинг захар тилинга, чегара билмайдиган қилмишларинга чидадим. Нима учун биласанми???
–……
–Гапииииирррр, биласанми дедим ифлос?
–Сочимни қўйворинг оғрияпти, –деди Гулнор опа.
–Саволимга жавоб бер биласанми нега чидадим мараз?, –дея янада қаттиқроқ тортди сочидан.
–Билмайман, қўйворинг, оғрияпти, –ялинишга мойил гапирди Гулнор опа.
–Хаааа, оғрияптими? Қўй, сенам оғриқ нелигини бил, сенам одам каби азоблан. Шайтонлик қилиб хаммага азоб бердинг, энди сенам азоблан, –дея бақирди. Буни кузатиб турган болалари деразадан қараб йиғлашарди. –Сен билмайсана нега шунча йил сабр қилганимни?
–Йўқ дедимку отаси.
–Отаси демааааа…. Билмасанг, билиб қўй, мен болаларим учун, муқаддас никохим учун сабр қилдим, тилимни тишимнинг орасида сақладим, аммо бугун сабрим синди, менингку хаётим куйди, энди сен ифлоооссс (шу эрда Шавкат ака йиғлаб юборди) , сен ифлос болаларимнинг хам хаётини куйдиряпсан, сен мараз энди уларнинг хаётини дузаҳга алантиряпсан, энди жим қараб туролмайман, –деб Шавкат ака бир неча йиллик аламларини чиқарар, кўзларидан алам ва армон ёшлари қалқирди. Сарвиҳон хамон эрда инграганча ётарди. Шавкат ака Гулнор опани итариб юборди.
–Эртага шу ховлида қорангни кўрмай, тушундингми қорангни кўрмай, йўқол уйимдан, –деб Сарвиҳоннинг тепасига борди.
–Қизим, тузукмисан? Ўрнингдан туроласанми?
–Имммм, дадажон, ёрдам берингизлар, боламммм…
–Нурияяя, югур буёққа, –чақирди қизини.
–Ха ота.
–Янгангнинг бошини кўтар, тез бўл мен мошинани ўт олдирай касалҳонага борамиз, –деб мошинани ўт олдира бошлади. Сарвиҳон эса қайнсинглиси ёрдамида бошини кўтарди, аммо икки қўли билан ичини ушлаб инграрди. Машинани хозирлаб уларни чақирди.
–Келинглар, ўтиринглар, –деб Нурия ва Сарвиҳонни ўтирғизди. Ҳумрайиб ўтирган Гулнор опага қараб ўзини босиб туролмади.
–Эртага келгунимча шу уйда қорангни кўрмай, тушундингми қорангни кўрмай, бўшатиб қўй жаннатдек ховлимни шайтон, –дедию машинага ўтириб касалҳонага жўнаб кетди…
…………………………..
Касалҳона томон машина қушдек учиб борар экан, Сарвиҳон дил ва жон оғриғидан инграб йиғлаб борарди. Шу онда унинг бутун кўрган ва кечирганлари кино тасмасидек бир бир тизилиб ўтарди. Унинг хаёти ва келажаги бир оханга, бир қўшиққа жой олгандек эди. Нахотки? Нахотка ўша қўшиқ Сарвиҳон учун яралган. Ха… бутун қўшиқда унинг аламли кунлари тасвирланган… у қўшиқни хаёлан кўнглидан ўтказиб, юрак торлари билан охангини яратиб, кўзёшлари билан куйлар эди…
Айт севги бу аҳир нима қилганинг,
Мен ёрга десам сен қайга чорладинг.
Ўланчилар эски ўланни қўйинг
Билсангиз энг дардли ёр ёрни айтинг.
Қизнинг кўнглиданда қизиқ нарса йўқ,
Синиқ кўнглиданда синиқ нарса йўқ,
Менинг армонимдан тиниқ нарса йўқ,
Билсангиз энг дардли ёр ёрни айтинг.
Тиндиринг сурнайнинг овозасини,
Беркитишди баҳтим дарвозасини.
Ларзага келтириб
Тўйҳонасини.
Билсангиз энг дардли ёр ёрни
айтинг... Ёр–ёрни айтинг…
ЭНДИ ОЙДЕК ҚИЗМАС,
БАҲТСИЗ КЕЛИНМАН.
БИЛСАНГИЗ ЭНГ ДАРДЛИ
ЁР–ЁРНИ АЙТИНГ…
Касалҳонагача шу қўшиқ ва сўзларини хаёлан такрорлаб келган Сарвиҳонни қайнотасининг овози тарқатиб юборди.
–Қизим, этиб келдик. Хозир хамшираларни чаҚираман, –деб касалҳонага кириб кетди. Бир зумда тиббиёт аравасини судраб уч ҳамшира чиқиб келишди. Улар секинлик билан Сарвиҳонни ётқизиб ичкарига олиб кириб кетишди. Шавкат ака НУрия қизи билан касалҳона каридорига кириб ўриндиқлардан бирига ўтирди. Бир ҳамшира келиб уни бош шифокор чақираётганлигини айтиб, чақириб кетди. Шифокор ҳонасига яқинлашар экан, ёмон ҳабар эшитмасликка ўзини кўндирарди.
–Тақ–тақ….
–Киринг.
–Ассалому алайкум.
–Ва алайкум ассалом, келинг ўтиринг.
–Чақиртирган экансиз доктор.
–Ха, сиз Сарвиҳон …..ванинг қариндошимисиз?
–Ха, қайнотасиман. Нима гап доктор?
–Хозир текширдим, ахволи жиддий, яна бир марта синчиовлик билан текширамиз.
–Болачи? Болага нима қилибди?
–Хозирча болага бир нима дейишимиз қийин, аммо 25% кафолатимиз хам йўқ. Кўп қон йўқотяпти. Бола беш ойлик бўлиб қолган, энг оғир вазият бу, агар этти ойликлар бўлиб қолганда жаррохлик йўли билан уни қутқариб қолшига уринардик, аммо хозирги вазият жуда жиддий.
–Келинимчи? Унинг ахволи қандай?
–Келинингз умуман камқон, қон босими хам тушиб кетган, жуда катта рухий кечинмалар ўз таъсирини кўрсатган,узр, бу билан оилангизни назарда тутмадим, аммо бизнинг ишимиз вазиятни айтиш.
–Келиним омон қолса бас, аммо болани сақлаб қолишнинг бор иложини кўрингизлар, ўғлим сафарда, қанча пул кетса…
–Қўлимиздан келган барчасини қиламиз. Келинингизнинг биринчи ҳомиласи экан, уни қандай қилиб бўлмасин сақлаб қолиш керак, бўлмаса келажакда нималар кутиб турганини билмаймиз. Очиғини айтсак, агар келинингизнинг жонини сақлаб қолиб, болани сақлаб қололмасак, келинингиз бир умр бефарзанд бўлиб қолиши хам мумкин.
–Йўқ, йўқ, –дея ёшини тийиб туролмади Шавкат ака. Болани сақлаб қолсангизлар, кейин у яна фарзанд кўрадими?
–Ха, яна фарзанд кўриши мумкин, фақат у холатда хам онанинг, хам қорнидаги боласининг хаётини ҳавф остига қўйишимиз мумкин. Шунинг учун сизлар бир йўлни танлангизлар, фақат тезкор қарор қабул қилмасангизлар хар иккаласининг хам хаётига зомин бўлишимиз мумкин.
–Доктор, мен қарор қабул қилиб бўлдим, келиним, келиним омон қолсин, унинг жони омон қолсин, мен ўғлимга нима деб жавоб бераман, –деб столга бошини қўйиб йиғлай бошлади.
–Унда сиз бардам бўлинг, биз хозироқ ишга киришишимиз керак, –деб гинеколог жаррох аёл Сарвиҳонга қараш учун кетди…
…………………………..
Эрта тонг… касалҳона ховлиси, соя ва салқин. Деразадан майин нур тушиб, Сарвиҳонга салом берди, шамол хам пир этиб унинг юзини силади. Эрталабдан этиб келган Сарвиҳоннинг ота–онаси ва Шавкат ака унинг юзига термилиб туришибди. Сарвиҳон кўзларини секин очди ва атрофга қаради… кўўўўп одамар, онаси ва отаси жудаям кўўўўппп кўринди кўзига…
–Ана, ўзига келди, –деди онаси Мехри ҳола ёнига келиб.
–Қизим, –деди қўлларини тутиб. Бошқалар хам унинг ёнига келишди.
–Энаааа, мен қаэрдаман?
–Сенми? Сен… хаммаси яҳши, ортда қолди қизим, хаммаси яҳши…
–Болам… Болам қани? –дея қорнини ушлаб, атрофга қарай бошлади хали хам ўзига келмаган Сарвиҳон. –Болам қани эна? Нега у кўринмайди?
–Болам, жоним қизим, хали кўўўўп болалик бўласан, хали хаётинг олдинда, хали кўўўпп болали бўласан қизим, –деб Мехри ҳола юм–юм йиғлаб Сарвиҳоннинг қўлларидан ўпар эди. Боласидан жудо бўлганини англаб этган Сарвиҳон бутун ҳонани бошига кўтариб болам деб йиғларди, Сарвиҳоннинг отаси Шухрат ака ва қайнотаси Шавкат акалар хам қизларининг аянчли қисматидан йиғлашарди. Биринчи фарзанди–жигаргўшасидан айрилган Сарвиҳон ўзини қўярга жой тополмай қон бўлиб бақириб–чақириб, болам деб йиғларди. Дераза олдидаги дараҳт шохида бир қуш келиб сайраганча улар томон мунгли куй чаларди гўё, бу куй садоси эса йиғидан додлаётган Сарвиҳоннинг қисматини чизиб берарди гўё…
Энди ойдек қизмас,
Баҳтсиз келинман.
Билсангиз, энг дардли,
Ёр–ёрни айтинг,
Ёр–ёрни айтииииииинггггггггг….!
Тўртинчи қисм тугади! Сабр билан ўқиётганларга рахмат, узр бугун сал кеч киритдим, сабаби жудаям жиддий эди, аммо вақт топиб кеч бўлсаям ёзиб киритдим… Сарвиҳонга сабр, хаётига маъно кирадими? Билсангиз, энг дардли ёр–ёрни айтинг…, деб
Изоҳлар
0Ҳозирча изоҳ йўқ — биринчи бўлиб фикр билдиринг!
