Мусофирлар тақдири.... (2 қисм)

“Кетаман деди қатъий оҳангда...Кетаман, албатта кетаман”....туриб юзини ювиб келди. Муродбек келиб олдига ўтирди. “-Қаёққа кетасан?”- деди Муродбек. “- Очиқ мозорга, қаерга бўларди, уйимга кетаман, Болам гапирадиган бўлибди, уни кўргим келаябди. Эртагаёқ кетаман”....Ишлаган пулига бориб онасига, ҳотинига, ўғлига, сингилларига совғалар олиб, билет олиб келди. Кирса ҳонасида Айнур ўтирарди. “- Куда это ти…без меня...мени хам олиб кетаман дегандинку.

Бу совғалар кимга?” “-Онамга” - деди Равшан афти буришим. “-Онанг машина игрушка хам ўйнайдими?” “-Йўқ, бу жиянимга” -деди. “-Учта ўғил жияним бор дердинг, нега битта олдинг”- деди Айнур яна талмовсираб. “-Все, замолчи, слишком кўп савол бердинг, тур кет, хозир дўстларим келади. Сени бу ерда кўришмасин, онам касал бўлиб қолибдилар, тез кунда келаман”,- деб қизни қулоғига лағмон илди.... “-Келасан а”- деди Айнур хавотир аралаш оҳангда. “-Келаман, жди родная, я вернус'”- дея ваъда берган бўлди. Эртасига самолетга чиқди. То этиб келгунча уйга бориб, қай аҳволга тушишини ўйлади.

“Онамни кўзига, аёлимни кўзига....боламни кўзига қандай қарайман. Нега қўнғироқ қилмадинг, нега бир марта ҳабар бермадинг дейишса нима дейман...эхххх майли, соғинишган тезда кечиришади”...Айтганидек бўлди. Хафачилик бир дақиқага хам чўзилмади. Ўғли тиззасига чиқиб олди, онаси ўтказишга жой топмасди. Фақат ҳотини бир оз аразлаб қўйди ҳолос.

Орадан бир ой ўтди. Айнурни кўнгли айниб, ишда кун бўйи ишлолмай кўп қийналди. Страҳовой полис йўқлиги учун докторга боришга кўзи қиймади. Пули хам йўқ, борини яқинда либос олишга сарфлаганди. Ишҳонадаги тетя Валяга дардини айтди. Тетя Валя уни ахволини кўриб, “- дура ти, ти же беременна»- деб урушиб докторга этаклаб борди. Хақиқатдан ҳомиласи бор экан. «-Номард, қани бир ой ўтди, на ҳат, на ҳабар, ақалли битта смс ташламайди, нахот арқонни узиб кетган бўлса”. Эртасига, дам олиш кунида Муродалини олдига келди. Муродали бор гапни айтиб берди.... “-Ну сволоч, подлец, ифлос” - дея бақириб кетди Айнур. -Келса тирик қўймайман. Қорнимдагини нима қиламан энди золимлар, қирилиб ўлгурлар”....Муродали нариги ҳонадагилар эшитмасин дея уни тинчлантиришга уринди. “- Слушай, агар эртагача дўстингни топмасанг, ўзингдан кўр” -деб эшикни қаттиқ ёпиб чиқиб кетди.

Муродали нима қиларини билмай, телефонни олди. Уйларига телефон қилиб Равшанларникига бориб, уни номерини олишларини айтди. Эртасига Равшанга роса қўнғироқ қилди. Кўтармади. Орадан зум ўтмай эшик тақиллади. Эшикни очса Айнур бир нечта йигитлар билан турарди. “-Нашел или нет?”- деди Айнур. “-Нет эшҳе, телефонини кўтармаябди”-, деди Муродали ранги оқариб. “-Эсини киритинглар, кейин топади дўстини” деб ўзи бориб стулга ўтирди. Муродалини роса дўппослашди. Эртагача муддат бериб чиқиб кетишди. Нариги ҳонадагилар Муродалини ҳонасида бўлаётган ишлардан ҳабарлари бўлсада, катта жанжалга қўшилмаслик учун ҳоналарида жимгина ўтиришни афзал билишди. Муродали кечга яқин ўзига келди. Равшанни хеч кими қолмай сўка бошлади...Ҳолвани хаким, калтакни етим ейди деганлари шу бўлса керакда...Нега энди уни ҳатосини деб бу калтак ер экан? Муродалига қаттиқ алам қилди. “Бориб ерни тагидан бўлсада топиб келаман” -дея ватанга қайтмоқчи бўлди, лекин ўзи энди янги ишга кириб уйига пул жўната бошлади. Хозир кетса, жойига минг киши тайёр турибди. Яҳши ишдан қолади. “Эртагача Ҳудо пошшо, бирор нарса ўйлаб топарман”... (давоми бор, )