Ажал остонасидан қайтган фаришта

Бу воқеа анча йиллар илгари содир бўлган, уни менга таниш аёл гапириб берганди. Институтда ўқиб юрган кезларим курсдошим билан севишиб, ахду-паймон қилдик. Бизнинг мухаббатимизга ота-оналаримиз қаршилик қилмади ва талабалик пайтимиздаёқ, тўйимиз бўлиб ўтди. Иккаламиз хам баҳтдан сармаст, эттинчи осмонда учиб юрардик. Эрим билан институтни битирмагунча фарзанд кўрмасликка келишгандик. Агар болалик бўлсак, ўқишимиз қолиб кетади, деб ўйлардик. Ёшлигимдан бақувват ва соғлом қиз бўлиб, касал бўлиб ётганимни эслай олмасдим.

Тўйдан кейин шамоллаб, тумов бўлиб қолдим. Бунга эътибор бермай, касалликни оёқда ўтказдим. Аксига олиб, шу оддийгина тумов хам қайта-қайта безовта қилди. Ўзимни жуда ёмон хис қилгач, касалҳонага бордим. Тахлил натижаларидан сариқ касалликка чалинганим маълум бўлди. Буни устига хомиладорлигим хам аниқ бўлгач, бира тўла дахшатга тушдим. Бир тарафдан касаллик, иккинчи тарафдан бошқоронғилик қийнади, кўнглим айниб, оғзимга олган нарсани қайт қилардим.

Даволовчи врач хомилани олиб ташлаш кераклигини, бу ахволда уни дунёга келтиролмаслигимни айтди. Бундан аввалига қўрқиб кетдим, аммо бошқа йўл йўқлигини англагач, унинг гапларига кўнишдан бошқа иложим қолмади. Врачлар эртаси кунига хомиламни олиб ташлашни режалаштиришди.

Ўша куни тунда туш кўрдим. Тушимда автомашиналар тезликда харакат қилаётган баланд кўприк устида кетаётганмишман. Беҳосдан йўл четида ёлғиз, совуқдан жунжикиб турган, жингалак сочли қизалоққа кўзим тушди. Шу пайт бирдан кучли шамол кўтарилди, қизчани ҳавфсиз жойга олиш учун ёрдамга шошилдим. У эса мендан қўрқиб ўзини кўприкдан пастга отди. Дахшатдан қичқириб юбордим.
Уйғонганимда қора терга ботиб, юрагим кўкрак қафасимни ёриб чиқай дерди. Эртаси куни наркоз олгандан кейин яна ўша қизча тушимга кирди. У ёнимда туриб, тинимсиз кўз ёш тўкар, хар замонда бошимни силаб қўярди. Тузалишимга жуда узоқ вақт кетди. Дардларим билан бўлиб, қизчани унутдим, энди уни тушларимда кўрмасдим. Бу хақда онамга гапириб берганимда, демак хомиланг қиз бола бўлган экан деди.

Орадан йиллар ўтди, институтни битирдим, ёшим хам 30 га бориб қолди. Илгари фарзанд кўришни истамаган бўлсак, энди эрим билан фақат шу мавзуда гаплашардик. Кунларнинг бирида қилган илтижоларим туфайлими ёки Ҳудонинг рахми келдими хомиладорлигим аниқ бўлди. Бундан эрим хам мен хам жуда ҳурсанд бўлдик. Эрим мени эру кўкка ишонмас, оғзимдан чиққан нарсани мухайё қиларди. Ёшим ўттизга бориб қолгани учунми, ой-куним яқинлашгани сари мени вахима босарди. Шундай қилиб, тўққиз ойни минг бир тахликада ўтказдим, тўлғоқ бошланиши билан эрим мени туғруқҳонага олиб борди.

Туғруқ жуда оғир кечди, кўп қон йўқотганимдан холсизланиб, хушимдан кетдим. Тушимми ё ўнгимми англолмай қолдим. Катта йўлнинг ёқасида турган эмишман, йўлнинг нариги бетида бир пайтлар тушимда кўрган қизалоқ турарди. Уни яна учратганимдан ҳурсанд бўлиб, йўлнинг нариги тарафига интилдим. Қалбимни ғалати шодлик чулғади. Қизалоққа этишга қанчалик интилмай, оёқларим ўзимга бўйсунмас, минг чиранганим билан жойимга миҳлангандай турардим.

— Қайтинг, буёққа келманг! Орқага қайтинг, хали келишингизга вақт бор! — деб қичқирди қизча.
Унинг овозини аниқ эшитдим.
– Йўқ, олдингга боргим келяпти, тўҳта, кетма! – деб бақирдим унга жавобан.
Бирданига қизчанинг ёнида ўзига ўҳшаб кетадиган ўғил бола пайдо бўлди. Негадир “ўлаяпман” шекилли деган ўйга бордим.
– Йўқ, сиз хали узоқ яшайсиз...

Танамни пармалаётган кучли оғриқдан қичқириб юбордим, шу пайт чақалоқ ингаси янгради. Кўзим ярқ этиб очилди, кўкрагимда дунёга келган ўғлим ётарди. Врачлар хам ҳурсандлигидан бақириб юборишди, ахволим оғирлигидан улар мендан умидларини узишган экан. Аммо сўнгги дақиқаларда мў'жиза рўй берди. Ўғлим билан мен нариги дунёдан қайтиб келгандик.
Шундан бери инсонларни химоя қилувчи қандайдир ғайритабиий кучлар борлигига ишонаман....