ОНАЛИК МУХАББАТИ

ОНАЛИК МУХАББАТИ

Қизалоқ эсини таниган кундан бошлаб онасидан чексиз мехр кўрганди. Онаси уни ширин сўзлар айтиб эркалар, қизини беғубор, гўзал малика дер, қизалоқ онасидан эшитган бу сўзларга ишониб улғаяётганди. Онаси унга юзларидан нур таралишини, оху кўзли эканини айтишдан чарчамасди. Онасининг биттагина фарзанди эди у.

Аммо мактабга чиқа бошлаганида хамма нарса ўзгарди. Синфдошлари унинг хеч гўзал эмаслигини, хатто юз-кўзи ҳунук қизлигини айтиб қизалоқни ҳафа қилдилар. Аввал у бундай гап-сўзларга парво қилмади. Чунки хали синфдошлари билан унчалик яқин дўст эмасдилар, хамма бир-бирини ёқтирмасди, бегоналар эдилар. Йиллар ўтиб, катта бўлгани сари хақиқатни била бошлади. Онасининг паҳтадай юмшоқ деган юзи чўтир тери билан қопланган эди. "Оху кўзли" деган кўзлари ҳонасидан чиққулик бўлиб бақрайиб турар, бунинг устига кўз нурлари хам заиф эди. Вужуди хам маликаларнинг танасидек тик ва ҳушбичим эмасди. Демак, онаси уни йиллар бўйи ёлғонлари билан алдаб келганди.

Кўп ўтмай қизнинг онасига бўлган мухаббати нафратга айланди. Турмуш қуриш ёшига этганига қарамай, биров унга қарамасди. Бунинг устига хар қанча муолажа қилмасин, кўзлари соғайиш ўрнига баттар ҳиралашиб кетаётганди. Қиз шифокорларнинг унга билдирмай, ўзаро сухбатлашаётганларини эшитиб қолди. Улар қизнинг кўр бўлаётганини, муолажалар кор бермаётганини гаплашишганди. Қиз тушкунликка тушди ва ўзини хануз болалик чоғларидаги мухаббат билан яҳши кўрадиган онасининг ёлғонларига ортиқ чидолмаслигини ўйлаб болалик уйини тарк этишга ахд қилди. Онаси эса узоқ жойдан иш топганини айтиб, топган пулларини бир қариндошига жўнатишини, ундан қизига қараб юришини ўтинди. Қиз бир муддатдан сўнг кўрмай қолди. Зулмат дунё билан ўзи қолди. Бу орада онасини хеч ўйламасди, унинг ахволи билан қизиқмасди. Унинг назарида онаси ёлғончи эди. Ўлса хам парво қилмасди қиз. Бир куни докторлар қизга мос бир жуфт кўз топганларини айтиб уни операция амалиётига қабул қилдилар.

Фақат қиз кўзлари очилиб ўзининг ҳунук юзини кўришдан қўрқарди. Аммо кўрликдан кўра ҳунуклик яҳшироқ эди. Хартугул бировга мухтож бўлмасди. Қиз амалиётдан сўнг ойнага қарашга журъат қилолмаётганди. Секин-аста ижирғанибгина ойнага қараганди, хайратдан чинқириб юборди. Кўзгудан ўзига бир дунё гўзали қараб турган эди. Хақиқатдан хам ажойиб қиз эди кўраётгани. Юзидаги чандиқлар хам йўқолган, ойдек тип-тиниқ эди руҳсори. Узун, катта бурни ўзига ярашган, кичрайган, қулоқлари хам ярашиқли, хурпайган сочлари хам тўлқинсимон жингалак холда эди.
Қиз қаршисидаги кекса докторга севинч билан қараб:

- Гўёки, янгидан дунёга келгандекман! - деди. - Юзимдаги хеч бир доғ, яра излари, чандиқ қолмаган. Бир йўла пластик жаррохлик амалиётини хам ўтказдингизми?
- Йўқ, пластик жаррохлик қилмадим, қизим, - деди кулимсираб. Онангнинг кўзларини сенга ўтказдик. Сен онангнинг кўзлари билан ўзингни кўряпсан!..
Қиз хайрат ва дахшатдан қотиб қолган эди.