Хар аёлнинг бошида рўмоли бўлсин...

Кунларнинг бирида икки ёш автобусга чиқишди. Улар чамаси 25-30 ёшлардаги йигит ва унинг рафиқаси. Бу жуфтлик шахардаги бошқа эр-ҳотинларга хеч ўҳшамайди. Бир-бирига жуда мехрибон, айниқса, эрнинг ҳотинига бўлган мехр-мухаббати унинг кўзларида намоён. Аёл хам ҳўшрўйгина. Ёзнинг айнан жазирама иссиғига қарамай ёш жувон бошига рўмол ўраган. Автобусдаги йўловчилардан бири улар томонга қайрилиб қаради ва аста сўз қотди: «Яҳши йигит!» Гапирган одам таҳминан 40 ёшларда, кўринишидан бирор бир олийгох ўқитувчиси, зиёлига ўҳшаб турибди.

- Менга гапиряпсизми?- цўради халиги йигит.

- Ха, сизга, - жавоб берди эркак.

- Эшитаман, - мулойимлик билан мурожаат этди йигит.

- Сиздан бир нарсани сўрамоқчи эдим. Лекин менда ҳафа бўлмайсиз деган умиддаман, - давом этди йўловчи, - мана, анчадан бери сизларни кузатиб ўтирибман-у бир нарсага хеч ақлим этмаяпти. Кўринишингиздан туппа-тузук, ўқимишли тушунган
йигитга ўҳшайсиз. Лекин шундай маданиятли йигит аёлини мана бунақа матоларга ўраб-чирмаб ташлаганини тушунолмаяпман.
Одамлар коинотни забт этаётган, илм-фан жадал ривожланаётган, тараққиётнинг юқори босқичларига кўтарилаётган шу даврда аёлингизга эркин яшашга имкон бермасангиз-а. Бу нимаси?

Мана,қаранг, менинг ҳотиним, - дея ёнида ялангбош ўтирган
аёлни кўрсатаркан, - ўз ҳохлаганидай юради, хаёт лаззатларидан бахраманд эркин яшайди. Сиз-чи... ,- ҳиёл энгашиб аста шивирлади, - ёки бунга бир сабаб, нуқсони борми?

Йигит ойнадан ташқарига боқди. Кўзи кўча четидаги машиналар сақлаш жойига тушди. У эрдаги аксарият автомобилларнинг
усти брезент билан қопланган. Йигит ўзидан ёши катта халиги кишига юзланиб, сўради:

- Машиналарни кўряпсизми?

- Ха, кўряпман, нима бўпти, - хайрон бўлиб элка қисди йўловчи одам.

- Машиналарни нимага ўраб қўйишган?
- Қимматбахо мулклиги учунлиги аниқ-ку. Эгалари машинаси тез уриниб кетиши, эскирмаслиги учун шундай қилишади,
авайлашади-да.

- Уларни ёнида турган автобуслар-чи, уларни нега хеч ким ўраб қўймаган?

- Чунки у жамоат тарнспорти. Ундан хамма фойдаланади.
Менга қаранг, бу гапингиз билан нима демоқчисиз ўзи?

Автобусдаги хамма йўловчиларнинг эътибори шу сухбатда.
Мунозара қандай якун топишини бетоқатлик билан кутишяпти.
Хамма йигитнинг оғзини пойлайди. “Йигитга қийин бўлди. Нима
деб гап топаркин бу кишига”. Барчанинг ҳаёлидан шу фикр ўтгани
шубхасиз.

- Тушунасизми, рафиқам мен учун қадрли, мен хам уни авайлайман. Унга бошқа эркакларнинг назари тушишини ор деб биламан ўзимга. Шунинг учун хам аёлимнинг бошида рўмоли бор. Сизнинг аёлингиз эса ҳудди жамоат транспортидай гап. Унга хамма
қараши, ҳохлаган одам гап ташлаши мумкин. Бунинг эса афсуски,
сизга қизиғи йўқ...

Энди барчанинг нигохи ёш жуфтликдан халиги эркак ва
унинг аёли томон қадалди. Эркак нима дейишни билмай ўзини
йўқотиб қўйди. Унинг ҳотини эса уятдан юзи лов-лов ёнганидан
боши эгилди.
Автобус эса йўлида давом этарди…