Xar ayolning boshida roʻmoli boʻlsin...

Kunlarning birida ikki yosh avtobusga chiqishdi. Ular chamasi 25-30 yoshlardagi yigit va uning rafiqasi. Bu juftlik shaxardagi boshqa er-hotinlarga xech oʻhshamaydi. Bir-biriga juda mexribon, ayniqsa, erning hotiniga boʻlgan mexr-muxabbati uning koʻzlarida namoyon. Ayol xam hoʻshroʻygina. Yozning aynan jazirama issigʻiga qaramay yosh juvon boshiga roʻmol oʻragan. Avtobusdagi yoʻlovchilardan biri ular tomonga qayrilib qaradi va asta soʻz qotdi: «Yahshi yigit!» Gapirgan odam tahminan 40 yoshlarda, koʻrinishidan biror bir oliygox oʻqituvchisi, ziyoliga oʻhshab turibdi.

- Menga gapiryapsizmi?- coʻradi xaligi yigit.

- Xa, sizga, - javob berdi erkak.

- Eshitaman, - muloyimlik bilan murojaat etdi yigit.

- Sizdan bir narsani soʻramoqchi edim. Lekin menda hafa boʻlmaysiz degan umiddaman, - davom etdi yoʻlovchi, - mana, anchadan beri sizlarni kuzatib oʻtiribman-u bir narsaga xech aqlim etmayapti. Koʻrinishingizdan tuppa-tuzuk, oʻqimishli tushungan
yigitga oʻhshaysiz. Lekin shunday madaniyatli yigit ayolini mana bunaqa matolarga oʻrab-chirmab tashlaganini tushunolmayapman.
Odamlar koinotni zabt etayotgan, ilm-fan jadal rivojlanayotgan, taraqqiyotning yuqori bosqichlariga koʻtarilayotgan shu davrda ayolingizga erkin yashashga imkon bermasangiz-a. Bu nimasi?

Mana,qarang, mening hotinim, - deya yonida yalangbosh oʻtirgan
ayolni koʻrsatarkan, - oʻz hoxlaganiday yuradi, xayot lazzatlaridan baxramand erkin yashaydi. Siz-chi... ,- hiyol engashib asta shivirladi, - yoki bunga bir sabab, nuqsoni bormi?

Yigit oynadan tashqariga boqdi. Koʻzi koʻcha chetidagi mashinalar saqlash joyiga tushdi. U erdagi aksariyat avtomobillarning
usti brezent bilan qoplangan. Yigit oʻzidan yoshi katta xaligi kishiga yuzlanib, soʻradi:

- Mashinalarni koʻryapsizmi?

- Xa, koʻryapman, nima boʻpti, - xayron boʻlib elka qisdi yoʻlovchi odam.

- Mashinalarni nimaga oʻrab qoʻyishgan?
- Qimmatbaxo mulkligi uchunligi aniq-ku. Egalari mashinasi tez urinib ketishi, eskirmasligi uchun shunday qilishadi,
avaylashadi-da.

- Ularni yonida turgan avtobuslar-chi, ularni nega xech kim oʻrab qoʻymagan?

- Chunki u jamoat tarnsporti. Undan xamma foydalanadi.
Menga qarang, bu gapingiz bilan nima demoqchisiz oʻzi?

Avtobusdagi xamma yoʻlovchilarning eʼtibori shu suxbatda.
Munozara qanday yakun topishini betoqatlik bilan kutishyapti.
Xamma yigitning ogʻzini poylaydi. “Yigitga qiyin boʻldi. Nima
deb gap toparkin bu kishiga”. Barchaning hayolidan shu fikr oʻtgani
shubxasiz.

- Tushunasizmi, rafiqam men uchun qadrli, men xam uni avaylayman. Unga boshqa erkaklarning nazari tushishini or deb bilaman oʻzimga. Shuning uchun xam ayolimning boshida roʻmoli bor. Sizning ayolingiz esa huddi jamoat transportiday gap. Unga xamma
qarashi, hoxlagan odam gap tashlashi mumkin. Buning esa afsuski,
sizga qizigʻi yoʻq...

Endi barchaning nigoxi yosh juftlikdan xaligi erkak va
uning ayoli tomon qadaldi. Erkak nima deyishni bilmay oʻzini
yoʻqotib qoʻydi. Uning hotini esa uyatdan yuzi lov-lov yonganidan
boshi egildi.
Avtobus esa yoʻlida davom etardi…