Ummon - Kerakmas

Sevardi qiz uni jondan,
Yurak bagʻri sindi yordan.
Kutmagandi, lekin afsus
U ketdiyu va keldi kuz.
Kuz keldimi albatta keladi bahor,
Faqat qishning sovugʻidan oʻtib ol.
Qiz esa hamon undan umidvor, umidvor.
Qiz unga ishonardi oʻzidan koʻproq,
Maftun koʻzlariga dunyo koʻrinar qora-oq.
U bilan oʻrganib boʻlgan olishga nafas,
Qizga undan ortiq hech kim kerakmas.
Kerakmas, kerakmas, kerakmas.
Yogʻar yomgʻir, kuz yigʻlar,
Bechora qiz endi netar?
Yuragida uning ismi,
Koʻz oldidan ketmas jismi.
Xayollarini oʻgʻirlab ketdi-ku u,
Achinmadi yosh qizga.
Qiz esa birinchi bor sevgan edi
Hayotida, xayolida. (xayolida)
Qiz unga ishonardi oʻzidan koʻproq,
Maftun koʻzlariga dunyo koʻrinar qora-oq.
U bilan oʻrganib boʻlgan olishga nafas,
Qizga undan ortiq hech kim kerakmas.
Kerakmas, kerakmas, kerakmas.
Bilsang edi qanchalar behol,
Kutdi sani tunlar boʻlib bedor,
Derazadan yoʻllaringga boʻlib intizor,
Bir shirin soʻzingga etding zor.
Kuz keldimi albatta keladi bahor,
Faqat qishning sovugʻidan oʻtib ol.
Oʻtib ol, oʻtib ol…
(Qiz unga ishonardi…)
Qiz unga ishonardi oʻzidan koʻproq,
Endi koʻzlariga na qora ham oppoq.
Usiz ham oʻrganib boʻldi olishga nafas,
Qizga endi bola umuman kerakmas.
Kerakmas, kerakmas, kerakmas.