Ёвуз нигохли ажина қиз

Ёвуз нигохли ажина қиз
Ёвуз нигохли ажина қиз


Бу ҳикояни узоқ вақтдан буён ёзаман, дея кўнглимга тугиб юргандим. Бироқ ҳар сафар қўлимга қалам олишим билан ўша воқеа кўз ўнгимда гавдаланади-ю, этим жунжикиб кетади. Фикрларим чувалашганидан ёзиш иштиёқи ҳам сўнади. Мени даҳшатга солган қизнинг қиёфаси ҳали-ҳамон хотирамдан ўчган эмас. У ҳозир ҳам аҳён-аҳёнда кўриниш бериб қолади. Сочи тақимини ўпадиган ўша малласоч қизнинг совуқ нигоҳи ҳақида барини бугун қоғозга туширишга қарор қилдим.

Бу сирли воқеа юз берганида бола эдим. Эркатой, тантиқ, гапга кирмас, қулоқсиз қизалоқ. Меҳрибон, муштипар, кўпни кўрган қари кампирнинг алламаҳалгача ўйнаб чарчамайдиган, сўнг кун ёйилгунча кўзларини уйқудан очишга эринадиган арзанда набираси.
— Тур, қизим, кун ёйилиб кетди. Эрта туришни одат қилиш керак. Пешингача ухлайдиганлар шайтонга шерик бўлади. Қани, бўла қол, кўзларингни оч, — бувим шундай дея бошимни меҳр билан силади.

Мен бўлсам:
— Э, бувижон, тинч қўйинг, яна озгина ётай, — дедим-да, бу ёнимга ағдарилдим.
— Одамларнинг болалари азонлаб уйғониб, аллақачон кўчаларни супуриб-сидириб, молларига қараб, сут соғиб ҳам бўлди. Билмадим, менинг набирамга нима бўлган, ҳеч ўзидан билиб ўрнидан турай демайди, — дея аразлаб жаврашда давом этди у.
Бизнинг уйда ҳар тонг худди шундай сўзлар билан қарши олинади. Бувимнинг ўпкалаши анчагача чўзилади, менинг қайсарлигим эса чегара билмайди. Бу сафар унинг росмана жаҳли чиқди ва шахд билан келиб, устимдаги кўрпани тортиб олди. Мен каравотдаги бувимнинг йиғилмаган кўрпа-тўшагини қўлимга олдим ва чорбоққа қараб югурдим. Бувим ортимдан:
— Ҳай-ҳай, қаёққа? Қиз бола чорбоққа чиқиб ётмайди, қайт орқангга! У ерда жинлар бор-а! — деб қолди.

Бувимнинг огоҳлантиришига қарамай, ортга қайтмадим. Чунки мен бу сўзларга ишонмасдим. Бувамдан бошқа ҳеч ким чорбоққа ёлғиз чиқмас эди. Уйда фақат менгина бундай чекловларга бўйсунмасдим. Чорбоғда ҳар доим сукунат ҳукмрон, жимжитликни ёлғиз қушларнинг овози бузарди, холос. Бу хилват макон кўзимга сирли туйилар, баъзи-баъзидагина у ердаги тинчлик кўнглимга ваҳима солишини айтмаганда, боққа чиқишни яхши кўрардим. Бувам меҳр бериб қарайдиган дарахтларнинг бари мевага кирган. Қуюқ дарахтзор ниҳоятда чиройли, ифори ҳам ёқимли эди. Айниқса, ёзда бу салқин гўшада жазирама иссиқнинг тафти сезилмасди.

Чорбоғда жийда, анор, олма, анжир, гилос, беҳи, олхўри, ўрик, оқ ва қора узумларнинг бир қанча нави бор эди. Чорбоғнинг тўрида басти қарийб дарахтлар билан бўйлашган бувам эккан кунгабоқарларнинг ёнида сим каравот қўйилганди. Кўрпа-тўшакни каравотнинг устига тўшадим-да, ухлагани чўзилдим. Қанча вақтгача ётганимни билмайман, бироқ ширин уйқум бир маромда тиқиллаётган қандайдир товушдан тарқай бошлади. Овоз борган сари баландлашди. Бу эса мени ҳушёрликка чорлади. Беихтиёр кўзларимни очдим. Бошим устидаги энг катта кунгабоқарнинг косасида бир қиз ўтириб, тахтачада сабзи тўғрарди. Нозиккина, кўҳликкина қизнинг сочлари олтин рангда товланарди.

У мен томонга бир назар ташлади-ю, тағин диққатини ишига қаратди. Шу биргина нигоҳдан бутун вужудим музлаб қолгандай бўлди. Жойимда ҳаракатсиз тош қотдим. Қўрққанимдан аранг кўрпага бошимни суқдим. Бўйи жимжилоқдай келадиган узун сочли қиз кетиб қолар, деган хаёлда эдим. Орадан бироз муддат ўтгач, овоз тинди. Юракка ғулғула солувчи сукунат чўкди. Мен секин кўрпани тортдим. Ҳалиги қиз нақ бошим устида эгилиб, узун сочларини тарарди. Бу сафар у совуқ нигоҳини асло мендан узмади. Шу қадар қаттиқ тикилдики, беихтиёр «Бувижон!» дея бақирганимни билмай қолибман. Минг марталаб «Буви, бувижон!» деб чақирдим. Қани энди бувим эшитса…

«Унинг қулоқлари беркилиб қолганми, нима бало?» дейман ўзимга ўзим. «Мендан хафа бўлган, энди, барибир, чақирганим билан келмаса керак», деб ўйладим, лекин кейин яхшироқ эътибор қилсам, ўзимнинг овозим чиқмаётган экан. Қўл-оёғимда жон йўқ, гўё шол бўлиб қолган эдим. Мана энди ўлдим деган хаёлга ҳам бордим. Музлаб қолган вужудимга секин титроқ кирди, бор кучимни тўпладим-да, ўрнимдан турдим ва ортимга қарамай қочдим. Мен чаққонлик билан даричани очиб, ҳовлига отилдим. Тандирга олов ёқиб, нон ёпишга чоғланаётган бувим мени бир аҳволда кўриб, капалаги учиб кетди.

— Иби, ман ўлай, бўталоғим, нима бўлди? Нега бунча оқариб кетдинг? Рангингда ранг йўқ-ку!
У шундай дея ёнимга келаётган эди. Менинг кўзларим эса унинг қора ковушларидан бошқасини кўрмасди. Хуллас, бувим етиб келгунича ҳушдан кетиб қолибман. Кўзларимни очганимда ёнимда нариги қишлоқда иморат қураётган амакимга ёрдамга кетган ота-онам, бувам, барча яқинларимни кўрдим. Сочларимни силаётган бувим бир бурдагина бўлиб қолганди. Юзимга учуқ тошиб кетган. Айтишларига қараганда, уч кундан буён иситмалаб ётган эмишман. Сўзлашишга ҳам дудуқланиб қийналардим. Ҳамма нима бўлганини сўрарди. Бувим бўлса бошини қимирлатиб, ҳеч кимга ҳеч нарса айтмасликка ишора қиларди. Бувим ишора қилмаганда ҳам айтмасдим, чунки ўша нигоҳи совуқ қизни эсласам, тағин ваҳимага тушиб қолардим. Орадан анча вақт ўтгандан кейин бувим менга мен илгари ҳеч қачон кўрмаган, дадамга ўхшаб кетадиган бир ёш йигитнинг суратини кўрсатди.

— Бу катта амакинг бўлади, қизим, — деди у. — Вафот этганида атиги ўн олти ёшда эди. Пешинда шу боққа сенга ўхшаб гапимга қулоқ солмай ухлагани чиқди-ю, бир соатлардан кейин уйга югуриб кирди. «Онажон, чорбоғда кўзлари жонни оладиган даражада ёвуз боқадиган сочи узун бир қизни кўрдим», деб остонада титраб-қақшаб айтган сўзлари ҳали ҳам қулоғим остида жаранглайди. Бу унинг охирги гапи эди. Чунки у ўша кеча иситмалаб ётди ва қайта уйғонмади.

Бувимнинг кўзлари жиққа ёшга тўлди. У пешонамдан ўпиб, ўрнидан турди. Мен бўлсам ҳали ҳам ўйловдаман. Марҳум амакимга ва менга кўринган қиз, аслида, ким эди: ажинами ё пари?
Ўша ҳовлимиз ва чорбоғимиз ҳали ҳам бор, бироқ аввалгидай чиройли эмас. Унга меҳр беришдан чарчамайдиган бувам энди йўқ. Боғ ҳам боғбон танлар экан, дадам ҳар қанча дарахтларни парвариш қилишга уринмасин, улар аввалгидай ҳосил беришмайди. Бувим ҳам оламдан ўтганига анча бўлди. Ҳар сафар чорбоғ даричасига қарасам, юрагим орқага тортади. Бувим сингари энди мен болаларга кун ёйилгунча ухламаслик кераклигини уқтираман, айниқса, чорбоққа чиқиб, ёлғиз ухлашларига рухсат бермайман. Гарчи ўша воқеадан кейин керакли маросимлар қилинган бўлса-да, чорбоғ бекаси у ердан буткул кетиб қолганига ишонмайман. У оиламизнинг бошқа аъзоларини қўрқитишини асло истамасд

Султон харамидан кочган канизак Назиба

Усмоний султонлар харамига бутун дунйодан гозал кизлар олиб келинган. Улар бу йерда болалик чогидан осиб, катта болади. Болалигидан кизчаларни оз хазрати олийларига мухаббат билан сугориб, катта килишади. Уларнинг бирдан-бир орзуси – султонга валиахд тугиб бериш. Шу боис улгайган кизларнинг деярли барчаси султон билан хилватга киришни орзу килади....

Ҳикоя: Алвасти келин

Кеч кириб, осмонда тўлин ой пайдо бўлди. Унинг юзидаги қора доғлари одамларга янада аниқроқ кўринарди айни дам. Ҳаво совуқ. Базида гувиллаб шамол ҳам эсиб қолади. Бу қишнинг таниш манзараси. Аммо кўпчилик кутаётган қордан ҳали дарак йўқ…...

ҚАСАМ (КУН КУЛГИСИ…)

Мен шифокор Босволди Отвордиевич оқ халатимнинг қора, қизил, яшил… Ва… яна бошқа рангдаги доғларига умуман этибор қилмасликка, беморларимни кўзга илмасликка, уларга психологик тасир ўтказиш доирасида шарақламасдан, антишармандаомуз кулмасликка, заведиший бемордан пора олганини билмасликка, сабабини сўрмасликка, умуман бу воқеани кўрмасликка, бемор...

Умидбахш тонг

— Доктор, онамнинг тоби йўқ, ёрдам беринг, илтимос… — кўзлари жавдираб турган Умид шифокорга тикилди. — Албатта, албатта, укажон, сен ҳовлиқма, уларга ёрдам кўрсатамиз… Умид ташқарига чиқиб, йўлакда деворга беҳол суяниб турган онасининг кўзларига қаради. Она эса ўғлига тикилди....

АҚЛНИНГ УСТУНЛИГИ

Бино қурилишида ишлаѐтган ѐшгина хизматчи барчадан устунлигини пеш қилиб, ўзидан кексароқ ишчининг устидан куларди. Кекса хизматчининг жонига тегди ва: - Майли, сен билан бир ҳафталик маошим эвазига баҳслашаман, - деди. - Шу қаршингдаги бинога арава билан шундай нарса олиб бораманки, сен уни арава билан қайтиб олиб кета олмайсан. Келишдикми? -...

​​Шавқатсизлик қурбони...

Укинг факат йигламанг 😪😪😪😪😢😢😢😢 ​​Шавқатсизлик қурбони. 🍂Аёл фарзанди дунёга келиши учун амалиёт хонасига кириб кетди. Бола туғилди. Она ҳаётдан кўз юмди. Аёлидан айрилиб, фарзанди онасиз қолганидан ота қаттиқ хафа бўлди. Чақалоқни ўзи парваришлай олмаслигини билиб холасига берди. Ўзи етти ойдан кейин уйланди. Янги аёлидан кетма - кет иккита: ўғил...

СОБИРБЕКНИНГ СЕВГИСИ .....(ЕХ СЕВГИ)

Мастлик олсин, сезмайди. Качон нима килганин. Авлийохам билмайди.  Бу алкашни билганин. Аслида бизни Собир. Котта бир химик болган. Адашиб моддаларда. Кегин енасин корган. Кашфийотлар килиб-килиб. Севгига топган даво. Давони шароб билиб. Маст юради доимо. Айтишича маст болса.  Севги есдан чикармиш. ...

ЖОҲИЛ ОТА… (Воқеа реал ҳаётдан олинган)

Мен бу оилани болалигимдан билардим. Ота ёстиқдошини тупроққа топширгач, бошқа бир аёлга уйланди. Аммо аёл янги хонадонга олдинги эридан қолган олти яшар ўғилчасини етаклаб келди… Ҳамма можаро ана ўшандан бошланган эди. * * * Орадан олти ой ўтиб, дастлабки кунлардаги эҳтирос-у, суйиб эркалашлар ортга чекингандай бўлди. ...

Севгим-севгилим

Бу вокеага анча боʻлди. Мен ендигина институтни тамомлаган йигирма икки-йигирма уч йошлардаги йигит едим. Орзу-хавас катта. кайокка коʻл узатсам, йетади. Билакларимда кувват, калбимда гʻайрат жоʻш урарди. Йошлик ендигина канот чикарган учирма кушга оʻхшайди. Хеч нарсадан тап тортмайди, хеч нарсадан чоʻчимайди. Бутун борлик унга янгича, сирли...

Коʻк дафтарнинг сири

Бу дафтарни мен тоʻкимачиларнинг маданият саройи олдидаги хийобондан топиб олдим. Болаларнинг кишки та’тили бошланган пайт еди. Шахарнинг барча майдонларидаги каби тоʻкимачилар хийобонида хам катта арча оʻрнатилиб, хилма-хил оʻйинчоклар билан безатилган. Ертадан-кечгача атрофидан болалар аримайди. Хатто, кечкурун ишдан кайтайотганимда хам одам...

Фикр қўшиш