Ota qadri

Otasi qoʻy goʻshtidan tayyorlangan kabobni juda yahshi koʻrardi.
Buni bilgan oʻgʻil U kishini yahshi bir oshhonaga olib boribdi... avvaliga OTA kabobini oʻzi eyishga xarakat qilibdi... xar safar ovqatini ogʻziga olib borganida qariligi sababli qoʻllari titrab taomi soqoliyu atrofiga toʻkilibdi.
Oshhonada oʻtirganlarning nazari ularga qaratildi... pastnazar qarashlar, masharomuz jilmayishlar va kayfiyati buzilgan chexralar.Oʻgʻil esa sabr bilan OTAsiga taomini edirishni boshladi. Nixoyat taom tugadi, oʻgʻil OTAsini suv oldiga etakladi, ogʻiz-qoʻllarini, yog' tomgan soqolini yuvib qoʻydi, koʻzoynagini artib taqib qoʻydi. Keyin esa OTAsini qoʻltiqlab chiqish tomon yurdi. Norozi nazarlarga qaramay oʻgʻil hursand edi, chunki OTAsini hursand qilgan edi u.
Ovqat pulini toʻlab chiqib ketayotgan oʻgʻil ortidan bir amakining ovozi eshitildi:
— Xoy oʻgʻlim bu erda bir narsa qoldirding unutma...
Yana nazarlar ular tarafga burildi
Bir oz oʻylangan yigit:
— Xech narsa qoldirmadim amaki – deb javob berdi
Amaki:
— Bolam sen bu erda juda qimmatbaxo narsa qoldirding!
Shoshib qolgan yigit:
— Nima qoldiribman amaki ?!
— Sen bu erda xar bir farzand uchun dars, xar bir OTA uchun umid qoldirib ketayapsan!
Bir muddat oshhonani sukunat qopladi, xamma qilgan ishidan, fikrlaridan uyatda qoldi.

Bu kishilar unutishgan edi bir paylar OTAlaridan najot topganlarini:
— OTA menga shuni olib bering...
— OTA men shuni hohlayman...
— OTA men falon joyda oʻqishni hoxlayman..
— OTA pulim tugadi...
— OTA oʻrtoqlarim bilan falon joyga aylangani bormoqchimiz..
— OTA....
— OTA...
Ammo biror marta aytishmagan ediki:
— Yonimda ekanligingiz men uchun xar narsadan afzaldir OTA!!!
— Siz xam mendan oʻzingiz uchun biror narsa soʻrang OTAJON!